۰ دیلماسی آمریکا در قرن ۲۱ همیشگی, حیثیت و اعتبار مقام خویش را برای حمایت از یکی از طرفها در سیاستهای داخلی کشورهای شرکتکننده مصروف داشت. پیش از فروپاشی اتحاد شوروی, مجموعه ثابتی از معیارهای سیاست خارجی وجود داشت؛ که کلیه متحدان ممکن بود بدان تاشی کشایفر آن زمان» رویکرد آمریکا به سیاست خارجی بهگونهای آرمانیتر و تبلیغاتیتر؛ و رویکرد اروپایی. واقعبینانهتر و سنتیتر بود. تصور آمریکاء در مورد خود چنین بود؛ که بینش و بصیرت اروپا را افزایش میدهد؛ حال آنکه رهبران اروپا مباهات میکردند؛ که آمریکا را برای شناخت حدود و مرزها یاری دادهاند. این رابطه. به اینکه در هر دو سوی اقیانوس اطلس کدام حزب بر سر کار باشد؛ بستگی نداشت. چنانچه پیشرفت سیاست مربوط به طرفین اقیانوس اطلس, در جهت مطلوب و منسجمی پیش رود؛ بازگشت به چنین موضعی [معیارهای ثابت سیاست تقار هر | ای «استخ: بیتردید» روی کار آمدن دولتی جمهوریخواه» زمینه را برای مشاوره با رهبران اروپا تغییر خواهد داد. جورج دبلیو بوش» برای شرکت در نشستهای «راه سوم» مناسب نخواهد بود و اگر هم مورد پذیرش قرار گیرد. بای نادزی کش او اس زان هی هتفر ان فما شتا ارش افربعت تفیل رآ رنه تس بان خو نها راعش ره آن اروپ در صورت انس با رابطهای میتنی بر منافع ملی مساوی درخواهند یافت؛ که روابط آتلانتیکی» ویژگی پایدارتری خواهد داشت. آرزوی برخورداری از «قطعیت و یقین» دورهی جنگ سرد امری نیست؛
— পৃষ্ঠা ৬১ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।