آمریکا و اروپا ... ۵۷ بیست و هشت کشور اروپای شرقی و «مشارکت برای صلح»*؛ که در آن از کشورهای اروپای شرقی (از جمله روسیه) دعوت بهعمل آمدهاست تا برای انجام مأموریتهای چندجانبهی نامشخص, به دورههای آموزشی مشترک بپیوندند. تمامی این کشورها که از سمت شرق تا قزاقستان, آذربایجان و ازبکستان را در بر میگیرند؛ در کنفرانسهای سران ناتو حضور مییابند؛ کلیه آنها, از امکانات دفتر مرکزی ناتو بهره میگیرند و مأموریتهای تاریخی این پیمان را به مجموعهای از مسسات و سازمانهای چند جانبه امنیتی دستهجمعی, با اهداف نامشخص تبدیل میکنند. حد و مرز نانو کجاست؟ این ساختارهای جدید چه تفاوتهایی با سازمانهایی» چون سازمان ملل دارند؟ شاید» گسترش نفوذ آمریکا یا پیمان آتلانتیک به مناطق دیگر جهان مطلوب باشد؛ ولی آیا ناتو ابزار درستی برای این منظور است؟ تلاش برای رهبری این نهادها از دفتر مرکزی یک پیمان نظامی, کانون توجه ناتو را بر هم میزند و اولویتهای آن را دگرگون میسازد. اکنون, کنفرانسهای سالانه سران ناتو با حضور نزدیک به پنجاه رهبر از گروهبندیهای مختلف. از جمله سران نوزده عضو رسمی آن؛ تشکیل میشود. اين موارد. ناتو را با خطر تبدیل به آمیزهای چندجانبه مواجه میسازد. این ام در شیوهی عمل ناتو در مورد تنظیم روابط خود با روسیه نمایان است. شورای مشترک دائمی ناتو و روسیه. متشکل از شورای آتلانتیک شمالی به اضافه یک نماینده از روسیه در «قانون اولیه مربوط به روابط 6 10 ورتموتهتو۳ *
— পৃষ্ঠা ৫৮ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।