6 دیپلماسی آمریکا در قرن ۲۱ 9 گرایش فزاینده به برحورد با سیاست خارجی بهعنوان یکی از ابزارهای سیاست داخلی پیدایش و شکوفایی یک هویت اروپایی از زمان ورود آمریکا به جنگ جهانی اول در ۱۹۱۷ تاکنون» سیاست این کشور مبتنی بر درک این واقعیت بوده است؛ که ممانعمت از تسلط قدرتی بالقوه متخاصم بر اروپاه از نظر ژئوپلتیکی به نفع آمریکا میباشد. ایالات متحده برای دفاع از چنین مصلحتی بود؛ که پس از جنگ جهانی دوم سنت انزواطلبی خود را کنار گذاشت و در مبارزهای مستمر. به رویارویی با اتحاد جماهیر شوروی پرداخت؛ حتی» وقتی شور و اشتیاق مذهبی اروپا و گرایش آن» به تطبیق سیاست خارجی با اصول اخلاقی بر رهبران کشورهای این قاره تسلط داشت؛ آنان هر دو نقش آمریکا [جلوگیری از پیدایش قدرتی مسلط در اروپا و مبارزه با اتحاد جماهیر شوروی] را مورد تشویق و تمجید قرار دادند؛ در حالیکه تاریخ کشورهای اروپایی به رهبران آن آموخته بود؛ بلندپروازی و جاهطلبی کمتری داشته باشند. آنچه. ساختار اتحاد کنونی آتلانتیک (که شاید. کارسازترین پیمان تاریخ باشد) را ایجاد نمود؛ آگاهی از این موضوع بود؛ که خطر شوروی را فقط به کمک تلاش مشترک کشورهای حاشیه اقیانوس اطلس و برتر دانستن خیر و صلاح عمومی بر منافع عمدتا ملی میتوان از میان برداشت. طی این فرآیند در هر دو سوی اقیانوس اطلس موضعی اتخاذ شد؛ که از چارچوب سنتی دفاع مشترک فراتر رفت: اعضای پیمان آتلاتییک» خود را متعلق به جامعهای خاص و متحصر به فرد از ارزشها دانسته و صرفاً به
— পৃষ্ঠা ৪৫ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।