۰ دیپلماسی آمریکا در قرن ۲۱ اغلب خود را بهگونهای احساساتی, از سیاستهای آمریکا در خارج از حوزه و قلمروی ناتو - از تحریمهای وضعشده بر ضد کوبا؛ عراق يا ایران گرفته؛ تا سیاست آمریکا در تنگهی تایوان و طرح نظام دفاع موشکی ملی - جدا میکنند. با وجود آنکه غالبا در گذشته احزاب مخالف در کشورهای اروپایی» تصمیمات آمریکا را در زمینهی استقرار و بکارگیری نیروهای خحود محکوم میکردند؛ انتقاد سران دولتهای عضو ناتو از تصمیمات راهبردی متحدی که امنیت ایشان متکی و وابستهی به آن است؛ آن هم به صورت علنی یا در کنار یک رهبر روسی بیسابقه است. در عین حال» این همان موردی است؛ که بههنگام دیدار ولادیمیر پوتین از پاریس, در اکتبر ۲۰۰۰ اتفاق افتاد. رئیسجمهور» ژاک شیراک» که با میهمان ود در کنفرانس مطبوعاتی مشترکی حاضر شده بود و از جانب اتحادیهی اروپا (که فرانسه در آن زمان ریاست ششماههی آن را برعهده داشت) سخن میگفت: با عباراتی که در پی میآید؛ از طرح دولت کلینتون جهت بررسی تجدیدنظر در پیمان ۸1۷ انتقاد کرد: اتحادیهی اروپا و روسیه دارای دیدگاههای مشابهی هستند. ما هرگونه تجدیدنظر بالقوه را در پیمان ۸2۲۲ محکوم کردهایم و بر اين باوریم؛ که چنین تجدیدنظری. خطر تکثیر (موشکهای بالستیک) را ایجاد خواهد کرد که برای آینده بسیار خطرناک خواهدبوه ٩( مهمتر از سخنان شیراک اعزام یسک گروه میانجی از سوی اتحادیهی اروپه برای بررسی امکان کاهش تنشها در شبهجزیره کره بود. مأموریت اعلام شده گروه مزبون عکس سیاستی بود؛ که رئیسجمهور بوش حدود دو
— পৃষ্ঠা ৪১ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।