۸ دیلماسی آمریکا در قرن ۲۱ در حوزهی اقیانوس اطلس. جنگ؛ دیگر بهعنوان ابزار سیاست» پذیرفتنی نیست. طی پنجاه سال گذشته. زور و خشونت تنها در حاشیههای اروپا و بين گروههای قومی بهکار رفته و در بین دولتهای ملی - سنتی» مورد استفاده قرار نگرفته است. به همین علت است؛ که مشارکت و تشریک مساعی کشورهای حاشیهی اقیانوس اطلس شمالی» در نیم قرن گذشته. نقشی محوری و زیربنایی را در سیاست خارجی آمریکا ایفا کردهاست. همچنین. این مشارکت و همکاری پس از پایان تهدید شوروی نیز برای ایالات متحده حامی و نگهدارندهی بسیار مهم نظم بینالمللی بهشمار میآید. کشورهای حوزهی اقیانوس اطلس شمالی» شبکهای از رایزنیها و روابط را فراتر از حدود تعریف دفاع مشترک در یک اتحاد سنتی برای تأیید و تثیست ایدهی سرنوشت سیاسی مشترک و دستیابی به این ایده ایجاد کردهاند. پس از پایان جنگ جهانی دوم کمکهای آمریکا فروپاشی اقتصادی اروپا را به تعویق انداخت. وقتی. اتحاد جماهیر شوروی به عاملی تهدید کننده تبدیل شد؛ سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) ایجاد گردید. بازوی نظامی اين سازمان به صورت فرماندهی یکپارچه نظامی عمل کردهاست و شورای دائمی سفیران ناتو دیپلماسی واحد و متحدی را در میان کشورهای عضو انهاده تم دراتها: فرآیند جهانی شدن,. در برههی تاریخی اخیر روابط اقتصادی متحدان دو سوی اقیانوس اطلس شمالی را بدان حد تعمیق کرده که سرمایه گذاری طرفین در کشورهای یکدیگر, میان رفاه آمریکای شمالی و اروپاء ارتباطی قرف نا کسیفنن را به وجود آوردهاست. با اینهمه این موجب شگفتی
— পৃষ্ঠা ৩৯ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।