۰ دیپلماسی آمریکا در قرن ۲۱ معنی شکست و خسارات طرف مقابل بود. هدف اصلی سیاست خارجی آمریکا در دورهی جنگ سرد فراتر از سیاست مهار باز گرداندن دشمنان شکست خورده خود - ژاپن و آلمان -به نظام در حال پیدایش بینالمللی به عنوان اعضایی کامل و تمامعیار بود. این اقدام در مورد کشورهایی بیسابقه بود؛ که ظرف کمتر از پنج سال پیش تسلیم بیقید و شرط. به آنان تحمیل شده بود و تنهاء برای نسلی از رهبران آمریکایی قابل درک بود؛ که تجربه سازنده آنها غلبه بر «رکود بزرگ» دههی سی بود. این نسل, مقاومت در برابر اتحاد جماهیر شوروی را سازماندهی کرده و «برنامه جدید فرانکلین روزولت» را اجرا کرده بودند. ایین برنامه» با کم کردن شکاف بین انتظارات آمریکاییان و واقعیتهای اقتصادی ثبات سیاسی را مجدداً مستقر ساخت. همین نسل پرای استقرار دموکراسی جنگیده و در جنگ جهانی دوم پیروز شده بود. جنگ ویتنام موجب ترکیب و ادغام ایدئولوژی و استراتژی شد. ایسن مسئله» بیانگر ویژگی اندیشههای گروهی است؛ که امروزه آنها را «نسل بزرگ» مینامند." اگرچه اصول «خارق العاده و استثنایی بودن آمریک» هنوز هم مورد پذیرش تمامی صاحبنظران و دستاندکاران سیاست خارجی است؛ اما اجرای این اصول در مورد مسائل معین و مشخص, سبب بروز اختلافات دامنهدار و گستردهای میشود. بسیاری از حامیان پیشین سیاستهای دوره جنگ سرد که به دلیل تجربه جنگ ویتنام. سرخورده و ناامید شده بودند؛ از حوزه استراتژی کنارهگیری کرده و يا اینکه اساس سیاست خارجی آمریکا را در دوره پسس از جنگ
— পৃষ্ঠা ৩১ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।