آمریکا در اوج تس ۳۹ مهمترین مشکل آمریکا؛ طی دههی نود. درباره تدوین استراتژی منسجم و منطقی برای جهانی که در آن نقش محوری دارد؛ وجود اختلافنظر بین سه نسل متفاوت با رویکردهای بسیار مختلف در عرصه سیاست خارجی» درباره نقش آمریکا در جهان است. این نیروها؛ عبارت بودند از: قدیمیها و کارآزمودههای استراتژی جنگ سرد دهههای پنجاه و شصت که در صدد بودند؛ تا تجربیات خود را با شرایط هزاره جدید وفق دهند؛ طرفداران سرسخت جنبش معترضان جنگ ویتنام که خواهان بهکارگیری تجربیات این جنبش برای نظم در حال پیدايش جهانی بودند و نسل جدیدی که بر اساس تجربیات خود دریافته بودند. عمل به برداشتها و استنباطهای نسل متعلق به دورهی جنگ سرد یا معترضان به جنگ ویتنام امری دشوار خواهد بود. استراتژیستهای جنگ سرد در پی آن بودند؛ که منازعه ابرقدرتهای اتمی را با سیاست «مهار اتحاد جماهیر شوروی». کنترل کنند. نسل جنگ سرد» نسبت به مسائل غیرنظامی نیزء اهل مسامحه نبودند (طرح مارشال, از دیدگاه کلی همانند ناتو دارای اهمیت بود) و معتقد بودند که قدرت. در سیاست بینالملل نقشی کاهش ناپذیر دارد و چنین عاملی با میزان توانایی در جلوگیری از توسعه سیاسی و نظامی شوروی محاسبه میشود. نسل استراتژیستهای جنگ سرد تنش تاریخی در اندیشه آمریکایی بین ایدهآلیسم و قدرت را کاهش داده و حتی برای مدتی آن را از بین برد. در جهانی که دو ابرقدرت بر آن سیطره داشتند چنین به نظر میرسید؛ که مقتضیات ایدئولوژی و توازن در حال ادغام با یکدیگر هستند. سیاست خارجی, به بازی با نتیجه صفر تبدیل شد؛ یعنی دستاوردهای یک طرف به
— পৃষ্ঠা ৩০ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।