آمریکا در اوج ۱۹۵ حتی مفهوم دولت ملی (دولت -ملت) که پیش از اين؛ مفهومی غالب و مسلط بود نیز در حال تغییر و دگردیسی است. هر چند از لحاظ فلسفی تمامی کشورها خود را یک «ملت» میدانند ولی باید گفت همه این کشورهاء؛ بر اساس مفهوم ملت در قرن نوزدهم به عنوان یک واحد زبانی و فرهنگی؛ (ملت» محسوب نمیشوند. در ابتدای هزارهی جدید فقط کشورهای دموکراتیک اروپا و ژاین واجد شرایط «قدرتهای بزرگ» هستند. چین و روسیه یک هسته ملی و فرهنگی را تشکیل میدهند؛ که دارای ویژگی چند نژادی است. ایالات متحده. به صورت فزایندهای هویت ملی خود را با چند قومی. یکسان دانسته است. در بقیه نقاط جهان» وجود کشورهایی که ترکیب قومی متفاوت و چندگانهای دارند نیز امری متداول و رایج است؛ ولی انسجام این کشورها از سوی گروههای قومی که بر اساس دکترینهای ناسیونالیسم و خودمختاری (که قرن نوزدهم و اوایبل قرن بیستم رواج دامننت)؟ دزایتی دستیابی به استقلال یا خودمختاری هستند؛ مورد تهدید قرار گرفته است. حتیء کاهش موالید و افزايش مهاجرت به قاره اروپا نیز موجب بروز چالشهای چند قومی شده است. کشورهای مهم به اين نکته آگاهاند؛ که به دلیل وسعت کشورشان میتوانند در نظام بینالمللی نقش مهمی ایفا کنند. و در عین حال در پی تشکیل گروههای مختلف و شکلگیری واحدهای بزرگتری هستند. تاکنون, اتحادیه اروپا بیانگر این سیاست به کاملترین شکل ممکن بوده است. گروهبندیهای بینالمللی مشابه دیگری نیز در نیمکره غربی در حال شکل گیری هستند؛ سازمانهایی نظیر: موافقتنامه تجارت آزاد در آمریکای
— পৃষ্ঠা ২০ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।