دونسخه بخط بسبار خوش در کتابغانه موزه کابل هست که اولیدر قرن دهم نوشتهشدهو+قطعه در آنهست ودومی در ۱۳۰۲ نوشتهشده ودادای ۱۰۱ قطعه است . نسخه ای دیگر از ین مجموعه در تذ کره حسینی تالیف میر حسین دوست سنبهلی که درس-۱۱ تالیف کردهاست (چاپ لکنپو ۲۰۲ص ۲۱ - ۲۸ ) شامل ۳۹ قطعه چاپ شده است . يك نسیخه مقدمه ای دارد وه : ورباعبات حضرت سلطان السالکین شیخ ابو سعید |بوالخیر قدسالله روحه گو گرد احمرست و بسیار عزیز و در وصول سعادات و حصول مرادات وعمل روزیو تسخیر قلوب وسایر امور تاثیر تمام دارد و درین باب حق |ندیشان درین باب اسامی عظیم نمو ده آند وهريكر باعی را مهمی ومدعای خاص يكث اسهی است که در رباعیات استخراح افو ۱ ۱ مخت که نید آست: ار باید بلا قصور ساعی گشت تا دامان شاهد مقصود هر مپمی بدست | ید مکر آنکه قاری عاری از دعا باشد وبا اینکه اعتقادی نداشته باشدو با] نکه نااهلبوده باشد و طالب|زقاریبا صاحب!جازه و اذنداشته باشد ای نه دلهٌ ده دله هرده یله کن صرافو جودباشو خودراچله کن يكصبح باخلاص بیابردر دوست گرکام نو بر نیابدآن گه گله کن وهريك ازین رباعیهار| که اراد خواندن میکنند گر از برای بیمار باشد مظپراسم ان یاشافی یاکافی یامعافی بخواند وبر بیماد بدمد یانوشته بر پیمار ببندد بشرط خواندن ایه شفا یانوشتن همراه و | گرازبرای دردچشم باشد مظهراسم یاحی وباقیوم باید خوانده شود وهم چنین برای هرمطابی مظهری ازاسمای الهی که مناساینمطلب باشد باید خو|نده شود نأمو نر باشد ودیگر هل اشاوت. که زغاو تشه برمطلبخود نماید و آن اینست که درملازه دوحرف مثل يك دبگر و
— পৃষ্ঠা ৪৩ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।