است ولیکن همواره بواسطهٌ معیشت ناهموار باخویشان خود جنگ می کند بتر ونیزه وشمشیر در میدان میآید وکار زاد می کند واین مطلع ازوست » مطلم نماند صبر وطاقت آتش غم چون شودنیزم از آن چونشعله بنشینم دمی صدبارو بر خیزم واين مطع از وست ؛ مطلم منمایچو آ یرنهرخ خودهمه کسرا بشنوسخنمن که| ثرهاست نفسرا» درهر صورت خواه اين خواجه |بوالنصر باابونصر چنانکه در ترجمهٌ او لآمده مردجنگوپر خاش نبودهو چنانکه درتر جمه دوم آمده بوده باشد قاس که در آن زمان باز ماند گان ابوسعید در همان سرزمین مننه سار بودهاند و بايك دیگر ساز گاری نداشته | ند . در بارٌ این ناصرالدین ابو نصر در حبیب|لسیرچنین آهده است : دخواجه ناصرالدین |بونصرمپنه باصناف سیرسنیه وشیممرضیه ولطف طبم و صفای دهن واخلاق حمیده و اطوار پسندیده »وصوف بود و در تحصیل فضایل و کمالاتوتکمیل|سباب بزر گی وسعادات|زسایر | کابر خر|سانممتاز و مستثنی مینمود و آن جناب درسلك |ولاد عظام خو|جه موّید مهنه که قلم شکسته رقم در ذیل وقایم ایام دولت سلطان سعید بذ کرمناقب (ورط اللسان گشت |نتظام داشت ونسبت بسایر مشایخ خاندان عألیشان سلطان |بوسعید |بی الغیرقدسسره بواسطه وفورعلم وفضلیت رابت تفوق می افراشت وچون آن جناب را حلول اجلمقدر نزديك رسید داروغة مپنه که از اشرار قزلباشیهبود بطمع جهات و متملکات خواجه رموّ|خذ ومعذب گردانید ودر آن اثنا (عراض نفسانی بر آن حاوی کمالات انسانی غلبه کردهمتو جه عالمباقی گردید ازاشعار لاغت ] نارش این مطلم بر خاطر بود نوشته شد : ۳ ۲-2
— পৃষ্ঠা ৩৫ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।