روضها لصفا ۳۵ و شرب خمر وارتکاب زناو فواحشاقدام نمودندنقلست که بعد از کشته شدنهابیل و رفتن قابیلبجانب یمنبا ندلفرصتی حضرت واهبالعطیات شیثراباوم ارزانیداشت چنانکه عنقریب مذ دور خواهد شد ذکر استخراج ذریه آدم و کیفیت رسالت او ند درتاریخج بدایه و نپایه مسطور است که آدم هر سال جهة طواف کعبه بمکه شریفه می آمد و مناسك حچ بجای میآورد تا یکبار از مراسم زیارت فراغت یافته در پس کوه عرفات که آنرا وادی النعمان گوپند بخواب رفت و باری تعالی ذریت اورا الی قیام الساعة از صلب وی بیرون آوردهبر دست چپ وراست آدم قرار داد و آدم از حالت منام بمقام تیقظ و انتباه آمد و بجانب دست راست نظر کرده اشخاص نوراني دید وجبرئیل را نیز در آذمقام حاضر بافت ازجبرئبل کیفیت حال نتان زابربود. رین کف ورهار یورین تیان رگا موی انداز نسل تو و در ین حین ندای الپی رسید که هوالاء فی الجنة و لاابالیر چون آدمنظر از آ نطایفه برداشتهبجا نبچپا نداختجمعیاز آرباب ظلمتمشاهدهنموه باز ازجبرئیل پرسید که اینها چه کسانند گفت اینطبقه اصحاب شمالومحروماناز رحمت الهیانددرینهنگام باردیگر ندایخداو ندیرسید کههو الاءفی الذارو لا بالی منقولست له دروقتعرضذرية نظر آدم ب جوا نی افتاددرمیان اصحابیمینحسن الصورت وموزون السريرة که میکریست آدمرا از کریه خویش که بعد از اخراج ازجنت روی نموده بودبیاد آمده از جبرئیل سئوال کرد که این شخص کیست گفت یکی از کبار اولاد تست موسوم بداود و کريةٌ اوبسبب صدور زلتی است وپیغمبر مرسل خزاهه پوی آوم از منت عیانت. او انتفساز موه وجی گیل گفت "که مفدر چنانست کهشصسال زند گانی کند و آدمروی تفا وه کف بان از عمر من چپل سال بر دار و بعمر او بیافزایدعای او بمحل اجابت رسیده حیات داود صدسال مقرر شد و چون عمر آدم بنپصد و شصت رسید عرائیل بخدمت او آمد تا بمپمی که حواله اوشده بود قیام نماید آپیهزگفت وقت قبض,روحمننیستچهبنابر
— পৃষ্ঠা ৫২ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।