روضةالصفا ۳۳ کزد هردو برادربدان راضی شدند هاییل له صاحب آغتام بود يك گوسفند فربة از گوسفندان خاصه جدا کرد و قاییل که بزراعتاشتغال داشی یکدستة کندم نازل آورده برسر کوه نهادندوقابیلبا خوو مقرر کرد ده ا گر قربان من پذیرفته شود فبپاوالا هر کز بمنا کحت هابیلو اقلیمیا راضی نشوم و توام خود را بدو نگذارم وهابیل درسر وعلانیه بقضای آفرید گار رضا داده وسر تسلیم پیش آورده در آ نحال بدعای حضرت آدم آتش از جانب آسمان آمده اول قابیل و قربان او را استشمام نموده هیچ تصرفی در قرباناو نکرد آنگاه بجانب هابیل شتافتهاز قربان او اثری نگذاشت از ايتجپة ماد فاسد حقد و حسد برقابیل مستولی شده هابیل را تهدید بکشتن نمود هابیل گفت خدای تعالی قربان ازاهل تقوی پذیره وا گرتوبکشتن من دست دراز کنی من دست خود نگاهدارم "که از پرورد کار عالمیان میترسمو درمیان برادران عتادی پیدا شده آدم گفت باایشان کهخاطر خرا مشغول مدارید و خراجمت مرا منتظر باشید که خدای تعالیمرا بزیارت خانه خویش امر فرموده وچون آدم بطواف بیتاله رفت قابیل فرصت نگاه داشت تا آنکه یکروز هابیل را بر سر "کوهی در خواب یافت و بتعلیم شیطان سنگی چنان بر سر آنمظلوم زه که تا قيامت بیدار نگردد و این جریمه کبیره و بدعت سیثه:از خدمتش یاه کارماند جز اهالزه شر الجزاء وچند روز قابیل جثهٌ هابیل را برداشته دراطر اف طواف میکرد و نمیدانست کهباوچه باید کرد کهازچشمپانهان گرددتاحقتعالی دو غزاب را بمخاصمت هم بر انگیخت و یکی کشته کشته فاتل مقتول را در زیرخالمتواری گردانید وقابیل این صورت رامشاهده نمودء گفتیاو یلنی اعجزت آن | کون مثل هذا الرّابالایه آنگاه جسد برادر زا نیز در خاك پنهان ساخت وچون آدم از متاسك حج فارغ شده معاودت نمود عالم را بر قرار معپود نیافت چه از ظلام ظلم درختها زره کشتند و طعامپا متفیر شده فوا که ترش و آبها تلخ وروی زمین بیسفا: شده بود بنایر این دانست که واقعه عظیم روی ننوده که این از جمله امارات و علاضات آنست که بحد از قطغ منازل؛بوطن رسیده پس چون
— পৃষ্ঠা ৫০ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।