روضه! لضفا ۳۹ را گفت اگرتو برقول من اعتماهنمائی واز فرموده من انحراف جایز نداری ترا بدرختی راهبری کنم که ا گر ازمیوة اوبخوری جاوید در بپشت بمانی و موتوزوال را بساحت اقبال تو راه نباشد قالائّه تعالی باآآدم هلادلك علیشجر دالخلد و ملكثلایبی آدم کفت آن درخت ندام است ابلیس شجرء را گه نهیاز تقرب بدان صادر شدهبود در نظر آدم جلوه دادآدم ازقبول سخن آوامتتاع نموده ابلیس سو گند یاد" کرد که من شمارا ازجبله ناصحانم و قاسمهما انی لکمالمنالناصحین آدم ازسخن شیطان متردد کشته و شیطان ازپیش ایشان برخاست و آدم نیز بطرفی از اطر افجنتزفته ابلیس بازبنزوحوا آمده چندان وسوسه نموه که حوا فریفته کشت ومارزبر صدققول ابلیس ادای شپادت کرد وچون آدم بمقاماول مراجءتنمود حوا با او گفت مار که ازجمله خاز نان جناناست بر صدق کلام این مشفق امین کواهی داد و اورا درین سخن هیچ غرضی فاسدئیست | کنون من اول ازآن ثمره شجره تناول کنم | گرمضرتی روی نماید توبجهة من طلب آمرزش کن والاتوهمبخور تا مملکت: خلد ونعیم برما مسلم و باقی ماند آنگاه حوا مقداری از آن تثمرهبخوره و بمبالغه و الحاح او آدم نیزقدری تناول نمود هنوز آنثمره درمعده آدمقرار نيافته بود که حله های بهشتیاز بدن ایشان فروریخت وبرهنه ماند ازبرل درختانجیر عورت خود را پوشیدند وچون ایشان مکشوف و عریان شدند خطاب المی رسید که ای آدم هیچ میدانی که سبب این برهنگی چیست کفب بلی یارب از آن جهة که آزشجرء ممنوعه غذا ساخته ام و بحفظ وصیت نپرداخته و این جسارت بنابر جرأت حوابود که ازین درخت بدلالت اوچشیدم وجام اين غمه بسبب ترغیب او آکشیدم و حوا ازاین سخن مضطرب کشته گفت الهی مار که خازن وامین جنتبود هزا براین حر کت داي گرد انیدوسو کند یاد کرد که این شجرء خلد است والاز من عمیان صادر نشدی لاجرم حکم بتفییر صورت مارصادر شده جبار منتقم باو خطاب گرد که چون منشاء این گناء توئی بقصور وقتور ممتحن ونکونسار باش و زمین را بشکم و سینه میخراش وغذا از خال تیره مهیا میدار و روز گار بدین
— পৃষ্ঠা ৪৬ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।