۱۷ قبایل عرب خزنده بمسیستان نیز جریان داشت. این موضوع نیز بم تضعیف و عدم تثبیت قدرت کارگزاران دولتی در سیستان کمک میکرد؛ زیرا کارگزار از هر قبیلهتی کم بود قبایل رقیب و خصم با او مخالفت میکردند و اين مخالفتها بمدرگیریهای قبایلی میانجامید. بيشینه این درگیریها بقتل یا فرار کارگزار منتهی میشد تا سیستان را آشوب فراگیرد و گروههای خوارج دست بمکار برقرار کردن امنیت و آرامش شوند و رضایت خاطر مردم بومی را نسبت بم کارکردهای خودشان جلب کنند. مردم سیستان نیز مانند دیگر نقاط ایران بمتدریج و در خلال چند نسل و تا اوائل سدهٌ دوم هجری» اندکاندک؛ تن بمپذیرش اسلام دادند» و نسلهای سوم و چهارمشان با اسلام خو گرفتند» چنانکم تا اوائل سدهٌ سوم هجری اسلام دین غالب در سیستان بود و بخشی از هویت نوین مردم را تشکیل میداد. منتّها چونکم فعالین اصلی صحنة تبلیغ دین در سیستان از خوارج بودند» برداشتی کم سیستانیها از اسلام داشتند همان بود کم خوارج با طرح مساوات انسانی و عدالت اجتماعی و نوعی زندگی اشتراکی مطرح میکردند کم یادآور تعالیم مزدک بود کم هنوز در میان مردم سیستان زنده بود. امور حاکمیت عرب در سیستان در خلافت عباسی نیز هیچگاه برای دولت بمسامان نشدء و همواره کارگزاران اعزامی از بغداد یا در جنگ قبایلی یا توسط مخالفان دولت کم از آنها با اصطلاح «خوارج» یاد شده است کشته یا فراری داده میشدند. منظور از «خوارج» در فرهنگ سیاسی عهد عباسی گروههاتی بودند کم در اطاعت دولت نبودند و برای حصول قدرت مبارزه میکردند يا بماطاعت درنمی آمدند. فعالین «خوارج» در سیستان دوران اول عباسی هم از قبایل عرب بودند و هم از ایرانیان مسلمانشده» کم این دومی با نام «عیّاران»
— পৃষ্ঠা ১৯ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।