تاریخ ایران - ۴ — yaqub leis
/ ৬৪
📝 লেখা 📖 পিডিএফ

۱۶ مرد نومسلمانی بم‌نام حمزه پسر آذرک سیستانی بود کم در سالهائی از نيمة دوم سدة دوم تا اواخر این سده امام خوارج سیستان و کرمان و بخشی از خوارج خراسان شد. او همان بزرگ‌مردی است کم ایرانیان بعدها درباره‌اش «داستان امیرحمزه پهپلوان» را نوشتند. زندگی اشتراکی‌ثی کم خوارج داشتند و برایش تبلیغ نیز می‌کرد ند سبب می‌شد کم در هرجای ایران کم فعالیت داشتند مردم ب‌آنها ب‌دیدهُ مردمی عدالت گرا و مساوات‌طلب بنگرند و حساب خوارج را از حساب دیگرعربهای جهادگر جدا کنند کم اشغال‌گران ستم‌پيشة زورگیرکننده بودند و حتی دختران مردم را برای کام‌جویی خودشان از خانه‌ها و دامان پدران و مادران بیرون می‌کشيدند و بم‌کنیزی می‌بردند و بم‌مذلت می‌کشاندند. سخن ما در اینجا دربارهةٌ سیستان است کم در دوران اموی بم‌عمده‌ترین مرکز تجمع گروههای خوارج تبدیل شد (کرمان نیز چنین بود). در دوران اموی بم‌سبب آن‌گم کارگزار جدید عرب هرگاه وارد سیستان می‌شد بی‌درنگ مورد تهدید گروههای خوارج قرار می‌گرفت و در مواردی برخی از کارگزاران توسط خوارج ترور می‌شدند» کسی از کارگزاران دولتی تمایلی بمء‌رفتن بم‌سیستان نشان نمی‌داد؛ و وقتی هم یکی در سیستان مستقر می‌شد خود را مجبور می‌دید تا سیاستی در پیش گیرد کم با مخالفت گروههای خوارج مواجه نشود؛ یعنی او خود را مجبور می‌دید کم عملاً حضور خوارج را ب‌رسمیت بشناسد و شیوهْ همزیستی با آنها را در پیش گیرد. اگر کارگزاری درصدد سرکوب خوارج برم ی آمد» خوارج می‌توانستند کم با برخورداری از حمایت بومیان با او مقابله کنند. این موضوع بم‌طور خودبم‌خودی بم‌نفع مردم بومی تمام می‌شد و عدالت و آزادی نسبی را بم‌دنبال می‌آورد. رقابت سنتی قبایل عرب جاگیرشده در ایران کم همواره بم‌درگیریهای خونین در میان خودشان اند ازادها مات مد کرت هر در میانِ

— পৃষ্ঠা ১৮ — লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।