۱۱ بصره شده بود سپاه بزرگی بفرماندهی یک افسر کارگشته بمنام ربیع ابن زیاد بمسیستان گسیل کرد» و سیستان در سال ۴۶ هجری دیگرباره گشوده شد. این ربیع ابن زیاد پیشترها در زمان خلیفه عئمان یکبار سیستان را تسخیر و بیرحمانه تاراج کرده بود. زیاد سپس برای آنکم سلطهٌ عرب بر سیستان را اطمینانبخش سازد جمع بزرگی از جهادگران را برهمراه برادرزادهاش -عبیدالّه ابوبگره- از بصره بم سیستان فرستاد تا در پادگانشهرهای بست و زرنج جاگیر شوند. چنین بود کم سرزمین سیستان در خلال ۲۵ سال لشکرکشیهای متوالی عرب و مقاومتمای جانانة مردم برای دفاع از حیثیت تاریخیشان و و تلفات بسیار و بمبار آمدن ویرانیهای بسیار کم از برکتهای جهاد مسلمین برای مردم سیستان بود ضمیمهٌ خلافت عرب و دولت اسلام شد. با اینحال مردم سیستان هیچگاه بماطاعت کامل عریها در نهآمدند. گرچه از سال پنجاه هجری ببعد دو پادگانشهر بزرگ عرب در کنار شهرهای زرنگ و پست ایجاد شده بود کم جمع بزرگی از عربهای جهادگر در شمار چندده هزار در هرکدام از آندو استقرار داشتند» و چندین پادگان کوچک دیگر بمقصد نظارت بر امر گرفتن خراج و مالیات در اين سرزمین داثر بود» و اسمّا حاکمیت عربی در سیستان برقرار بود» مردم سیستان تا پایان دوران اموی هیچگاه بمطور کامل تسلیم سلطةٌ عرب نشدند» و با شورشهای مداومی کم بمراه میا فکندند همواره خودمختاری خویش را حفظ کردند و دامنهةٌ سلطةٌ عرب از حد همان پادگانشهرها» کم عملاً مراکز باجگیری و زورگیری بود» فرات تمن رفت:
— পৃষ্ঠা ১৩ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।