۸ شمالی بلوچستان پاکستان کنونی رسیدند. اینها خودشان را با همان نام گهن اد مینامیدند» و سرزمینشان نیز توران نامیده شد» نامی کم تا زمان سامانیان بر این سرزمین اطلاق میشد. شهرهای مهم اين آخریا یکی در شمال بلوچستان پاکستان کنونی بود کم اکنون کویتّم نامیده میشود و نام اصلیش گیگائم بوده است (ب,عربی قیقانه). دیگر شهری در مرکز شمالی بلوچستان پاکستان کنونی کم در سدههای پس از اسلام فصدار نامیده نم 7 اکنون خزدار نامیده میشود (پاکستانیپا خضدار مینویسند).(*" این خزدار > کفتای نام گپنش توران بوده است. «کوچج» که در شاهنامه نامشان بمهمراه «بلوچ» آورده شده است (سپاهی ز کردان کوج و بلوج) همین مردم بودهاند. سخن ما در این گفتار دربارةٌ سیستان است. مردم این سرزمین در زمان ساسانی ترکیبی از بومیان دیرینه و سگمها و زاولیهای مهاجر بودند» و همگی ایرانینژاد بودند. عربهای مسلمان پس از آنکم ایران را اشغال کردند بهردو سرزمین سیستان و زاولستان نام سیستان دادند. (#) رابعه قصداریّه, دوشیزة شهید عشق» کم داستانش را شیخ عطار آورده است از این شهر بوده است. او از خاندان عربهای مهاجر بوده» قبیلهاش در خزدار جاگیر شده بودهاند» فرهنگ و زبان بومیان منطقه را گرفته بودهاند» پدر و برادرش بمدنبال یکدیگر حاکمان خزدار بودهاند. او است کم عطار نوشته پس از آنگم بم اتهام عاشق بودن بمفرمان برادرش -حاکم قصدار- بازداشت و بمگرمابه افکنده شد و رگش را زدند تا در گرما و بخار جان دهد دیوار گرمابه را با اشعاری کم بمخونش نوشت رنگین کرد: «ز خون جوهر ز انگشتش قلم کرد» در و دیوار گرمابه رقم تِ بم خون خود همه دیوار بنوشت؛ بمدرد دل بسی اشعار بنوشت. کم گر عاشق شدن بر زن حرام است؛ بنای کاخ گیتی ناتمام است. من اندر آتش و در اشک و در خون» برفتم زین جهان جیفه بیرون. مگر کاین عشق آتش برفروزد» همه خامان عالم را بسوزد).
— صفحة ١٠ —
هذا النص مستخرج آليًا من ملف PDF وقد يحتوي أخطاء؛ عند الشك راجع الصفحة الأصلية.