آن جلو ! پینبا ز [ ثنه ء ما خود ببنی را د لبل حبرت سا زد ! مرو ز بکا م د لغم پرو رما وفئست ببالد | ز خرامش چو بهار | زیکسور بیدل ) آمد از یکسو ما درعا لم دراک بهم جمع شلیم انسان که مود شآ گهی عضبی را شرطان چه کسست اند کیفهم کنید اي شمع زر نج کم وافزو نها این انجمنیست کز د را نصا فش ای جو هرهوش محرم راز بر | عا لم همایکمسخر؛ ریشونشاست ری بخبر حفیقت | سنننا در عالم| بر | م اجا بت هو سان آن جو هر ا متا ز آئینهه با آ نکه زا ز د] با زآئنه ء ما می آ ید د لبرچمن پیکر ما نقش قدمی که گلز ند برسرما ا وا زعدم وما زجها نیک چو ن و ا نگربم اوکجا ما بکجا درهیچ مکان گرمنخواهد جا را آنکس که شنا ختملک خودد بر بر خوبشمخوان عافت افسونها آشدا| ر دبنا ی مو زونبها رندا نه ززهد مکرپر داز بر | از سل حجلت این مما ز بر | همتد | ری ز ننک امید بر ا لبریز هواست کاسذ د ست د عا )۳(
— পৃষ্ঠা ৬ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।