نفشبندی طریفتی اسن منسوب به حواجه بهاءالدین محمد نفشند بخادایی (۷۹۱-۷۱۷). ولی بهاءالدیندا بنیانگذاد ومژسس نمیتوان شمرد؛ طریقة او بحقیقت دنبا له طريقةٌ خواجکان است؛ طریقه و سلو کی که خواجه یوسف همدانی (۵۳۵-۴۴۰) وخ و اجهعبدا لخا ی غجلوانی (متوفی ۵۷۵) بنبان نهاده بودند. خراجه بهاءالدین کهخود از جانشینان خواجه فجدوانی تعلیم بافته بود» محبی و مصلح طر یقت نعواجگان شد. و طریقت نفشبندی آمبختهبی شد از تعالیم عبدالخالق غجدوانی و بهاءالدین بخارایی- ریق نقشبندی بزودی در ماوراءالنهر وخر اسان رواجیافت. و بساز بهاءا لدین خلفای او علاءالدین عطار (مترفی ۲ ۸۰( ومحمد پادسا (متوفی ۸۲۲) و بعقوب چرخی (متوفی ۸۵۱) برمسند ارشاد نشستند که در نرویج این طر بت سهمیداشتند. و ار بعد اینان خو اجه عبیداله احراد (۸۹۵-۸۰۶) آمد که مشهورنرین و متنغذترین مشایخ عصر تیموری است. و ببهد و اين طریفت به ذروة نفرذ و شهرتو رواح دسید. اينك نظری گذدا میافکنیم بهنفش اجتماعي و صیاسی قشبدیان در نهد تیموری و حنیات مشایخشان و تمالیم و اسرل طر بعتشان: ۵
— পৃষ্ঠা ৯ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।