و و موم مت ون . منسسسه مت و یت زد رپس زر و و پیت ما زا پا وت و ی ی نتشبندیان در عصس تیمرری ۱۵ و و وس و بصسصسجسچجسسس«۷اأآ ف ۳۳۰ ۳ب ۳ خواجه میراند بارکی بشتاب جون فرشته که راند او بر آب شاه و کردنکشان لشکر شاه که همی سودشان بچر خ کلاه سر بسر در رکب او بودند در دکایش جبین همی سودند همه آردده از بلندی رای شرط تعظیم و احترام بجای! یمودیان ازینگونه تک بمها و تعظیمها در حن مشایخ بسیار مینمودند. مشایخ تقشیندی نیز با امبر ان و امیرزادگان مر نبعط بودند. مراوده و مکانه داشتند. بسیاری از اسرای تیموری اکُر نه بر معویت نقشبندیان؛ بر قدرت و نقوذشان عفیدهمند بودند. در بسیاری ار مسائل با ان بمشورت مینشستند. از نفوآنان در مصالحهها بهره میجسنند و... تنها الخپيك امپرراد؛ُ دانشمند تیموری بودکه بهنقشبندیان وقعی نمینهاده و حتی در تخفیف نان نیز می کو شید. و :۸شندیان نز در آثارخود ازو بهنیکی ناد نکر دهاند. همین الغبيك يك بار خواجه محمد پارسا دا بآزمایش کشید. در آن رت که محلث معروف شمسالدین محمد حزری به سمر قند آمده بسوده کسی را به بخار | روانه کرد 8 تحواجه محمد بارسا را به سمر فد آورد. و ارو خواست تا حدینها یی را که میخواند ودر کیش مینو یمد در بر ابرشمسالدین جزریبر خو اند تا او بهنصحیح اسانید آن پردازد؟. البنه ننشبندیان نوشتهاند که محمد پارسا اذین آزهایش بر ود پر آمد. ولسی بهر حال غرض ائغ يك تحو ارداشت خو اجه پازسا بود. و نفشندیان نیز اردا برین ار نگ هیدهاند. و نیز بك باز مولانا نظام! آمدین خادوش ( «دست و گُردن بسئه سر برهنه»6 بهنزد الغبيك بسردند. و امیر تیموری « سخنان عتابآمیز» بسا او گفت. و سیب تهمنی بود که بر فرزند نظاماسدین خاموش نهاده بودند در ارتباط با یکی از ریان حرم۲. رقابتهابی که امیرزادگان تبموری با یکدبگر دافتند کاه سبب میشد که امیرزادهبی برغم دقیبش با یکی از مشایخ حصومت و عناد ورزد. مبرزا خابل نوة امیر تیمور (و فرزند میرمحمد جهانگیر) که در سمرقد حکم میرانده با شاهر خ که ! باسلة لذهب؛ هفت اورنگ (نم. ان ۱ ۰۱۵۹-۱۵۸/)۱۳۵ ۲ دتدات/۰ ۶۱-۶ ۳- ایشا /۱ ۰۱۱۵۰۱۱۱۲۱۱
— পৃষ্ঠা ১৫ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।