لقشمند بان در عصر تیمودی خراجه عبدالخائی غجدوانی و خلفش بهاءالدین نفشبند بحققت مصلحان تصوف اسلامی بودند, مکتب آ نان اثتراضی برد بهتصو فی که دستگاهی شده بود و بپشاز آنکه بهاصل و معنای عرفان بردادد بهتطواهر و رسوم میپرداخت. اعتر اضی برد بهصوفیان حانتاهی جلهنشن خاوتگزین ببکاره و درو بشان فلندر وس یاوه گرد. فک ملق آن گونه مرانب شيخی و مرشدی را که جز نام و مقام جیسزی در درون تداشت و از حقردت ارشاد و ترست دود شده بسودو بوست بیمنزی دا میمانست دد می کرد. خواجه عبدالخالق می کت : «درشیخی دا در بند و در باری گذای»۱ . / بهاءاادین صو فبانی را که بای همنشان بهشند رسلسله» بود بسخره می کرفت. و «سلسلهها» و و کرسینامه»هابی دا که صو فباندستگاهی درست با نادرست - از برای ود ساخته بودند و بدان مفاتعرت می کردند بیاد ح میشمر د. می گفت: در راه تهذیب و کمال دتم از سلسله کاری بر نبا ید» از خود باید طلبید و درخود باید جست. وقتی یکی ازد پسرسید «سلسلةٌ شما به کسا میرسد؟ تبسم کردند و کنتند؛ از ملسله کسی بجایی نرسده". | رشحات عبنالحیان: فخرالدین علی کشفی (کنیود ۰۱۴۴/۱۹۱۲ ۰۲۵۲ ۲- انیس الطالبینو عدةالسالکین(نسخه آرشیوملی هند ٩۱ ۰۳۴۲ 13۸ظ) درقع۲۸.
— Page 10 —
This text was taken automatically from the PDF and may contain errors. When in doubt, check the original page.