تاریخ ایران - ۵ — waaqedi
/ ٦٨٦
📝 نص 📖 PDF

اگر لحظه‌ای پیش» از شما اطاعت کرده و او را کشته بودم وارد آتش می‌شد. گویند: کاروان را با خود آوردند و کالای آن شراب و پوست و چرم و مویز بود که از طائف آورده بودند و همه آن را به حضور پیامبرا) آوردند. قریش گفتند: محمد خونریزی در ماه حرام را حلال شمرده ولی هم خون ريخته و هم مال گرفته است؛ و حال آنکه پیامبر!" اين موضوع را حرام و از گناهان بزرگ می‌دانست. بعضی که ۱۲ می‌خواستند به قریش جواب دهند می‌گفتند: شما در شب اول شعبان مورد هجوم قرار گرفتبد. چون قوم» کاروان را به حضور پیامبر) آوردند» حضرت آن را توقیف فرمود و چیزی از آن را تصرف نکرد و دو اسیر را هم زندانی کرد و به پاران خود فرمود: من به شما دستور جنگ در ماه حرام را نداده بودم. سلیمان بن سحیم گوید: پیامبرا" به آنها اصلا دستور جنگ را چه در ماه حرام و چه در ماه حلال نداده بود» بلکه به آنها فرمان داده بود که اخبار قریش را به دست آورند. گویند: آنان بر دست و پای بمردند و پنداشتند که با این کار هلاک شدند و بزرگتر و دردناکتر این بود که هر کس پیش آنها میآمد سرزنش و خشونت می‌کرد. مدینه هم چون دیگ جوشانی بود. یپودیان هم می‌گفتند: عمرو بن خضرمی را واقد بن عبد الّه کشته است» و با برخی از حروف و کلمات این عبارت فال بد می‌زدند و می‌گفتند: عمرو جنگ را آباد کرد و خضرمی جنگ را آماده ساخت و واقد آن را بر افروخت. ولی به لطت خدا گرفتاریهای این فال‌زدنها به خود یپودیان برگشت. گویند: قریش کسانی را به حضور پیامبرا"" فرستادند که فدیه یاران خود را بپردازند. پیامبراب فرمود: تا هنگامی که دو نفر از دوستان ما نيایند فدیه‌ای برای اسیران شما نمی‌پذیریم؛ و منظور سعد بن ابی وقاص و عتبة بن غزوان بود. ابو بکر بن اسماعیل بن محمد از قول پدرش برایم چنین روایت کرد که: سعد بن ابی وقاص می‌گفت: من و عتبة بن غزوان همراه عبد الّه بن جحش بیرون رفتیم» و به بحران- از نواحی بنی سلیم- رسیدیم. شتران خود را برای چرا رها کردیم؛ ما دوازده نفر بودیم که هر دو نفر یک شتر داشتیم. من و عتبه با هم بودیم و شتر هم از او بود. قضا را شتر ما گم شد و دو روز در جستجوی آن بودیم. همراهان ما رفتند و ما پس از آن» از پی ایشان رفتیم ولی راه را گم کردیم و به آنها نرسیدیم» به طوری که نتوانستیم در نخله حضور داشته باشیم. همراهان ما چند روز پیش از ما به مدینه رسیده و پنداشته بودند که ما اسیر دشمن شدهایم. ما در این سفر دچار گرسنگی شدید شدیم. از ملیحه - که فاصله میان آن و مدینه شش چاپار است و فاصله آن تا معدن بنی سلیم یک شب راه است- به اتفاق گروهی بیرون آمدیم و هیچ گونه خوراکی نداشتیم. کسی پرسید: ای ابو اسحق, تا مدینه چند روز راه است؟ گفت: سه روز و هر گاه گرسنگی ما شدید می‌شد مشتی از خارهایی که شتران می‌چرند با آب می‌خورديم. چون به مدینه رسیدیم متوجه شدیم گروهی از قريش برای پرداخت فدیه یاران خود به مدینه آمده‌اند و پیامبر! از فدیه گرفتن خودداری کرده و فرموده بود که: نسبت به دو نفر از یاران خود ترسانم. چون ۳ به مدینه رسیدیم پیامبر( با دریافت فدیه موافقت فرمود. می‌گویند: پیامبرا به نمایندگان قريش گفته بود که: اگر دو نفر ما را بکشید من هم دو نفر شما را ۱۵

— صفحة ١٥ — هذا النص مستخرج آليًا من ملف PDF وقد يحتوي أخطاء؛ عند الشك راجع الصفحة الأصلية.