تاریخ ایران - ۵ — waaqedi
/ ৬৮৬
📝 লেখা 📖 পিডিএফ

الهی به هر کجا که می‌خواهی برو. عبد اللّه بن جحش به راه افتاد تا به نخله رسید و در آنجا کاروانی از قریش را یافت که عمرو بن خضرمی و حکم بن کیسان مخزومی و عثمان بن عبد الّه بن مغیره مخزومی و نوفل بن عبد الّه مخزومی همراه آن بودند. کاروانیان چون ایشان را دیدند سخت ترسیدند و ندانستند به چه کار آمده‌اند. در این هنگام عکاشه سر خود را تراشید و به جای بلندی بر آمد تا کاروانیان را مطمئن سازد. باید خود را در معرض دید کاروان قرار دهند و بگویند ما برای عمره آمده‌ایم و در ماه حرام هستیم (ماهی که جنگ در آن حرام است). عکاشه چنان کرد و مشرکان به یک دیگر گفتند» مطلبی نیست» این قوم برای عمره آمده‌اند و اطمینان پیدا کردند. این بود که شتران خود را بازداشتند و آنها را آزاد گذاشتند و شروع به تهبیه خوراک برای خود کردند. یاران رسول خدا() هم با یک دیگر مشورت و رای زنی کردند. آن روز آخر ماه رجب بود و هم گفته شده است که روز اول شعبان بود. گفتند: (۱) خولان: نام منزلی از منازل یمن و دهکده‌ای از دهکده‌های دمشق است (معجم البلدان» ج ۲ ص ۴۹۶)» ۱۱ اگر امروز تعرض به آنها را عقب بیندازید وارد مکه و حرم می‌شوند و از آنها دفاع خواهد شد و اگر امروز بر آنها حمله برید ماه حرام است. یکی گفت: نمی‌دانیم که امروز از ماه حرام است يا نه؟ دیگری گفت: ما امروز را از ماه حرام می‌دانیم و هیچ معتقد نیستیم که به واسطه طمع و آزی که دارید حرمت آن را پشکنید. ولی آنها که خواسته‌های دنیا را می‌خواستند بر کار غلبه کرده و ایشان را تشجیع کردند و با کارواآنیان جنگ را شروع کردند. واقد بن عبد الّه در حالی که کمان خود را زه کرده و تير نهاده بود جلو رفت. کسی که تیرش هرگز خطا نمی‌کرد» تیری به عمرو بن خضرمی انداخت و او را کشت و قوم بر کاروانیان هجوم بردند» عثمان بن عبد اللّه بن مغیره و حکم بن کیسان را اسیر گرفتند و نوفل بن عبد الّه بن مغیره گریخت» شتران را گرفتند و پیش راندند. واقدی گوید: مقداد بن عمرو می‌گفت: من حکم بن کیسان را اسیر کردم. امیر ما می‌خواست گردنش را بزند. گفتم: رهایش کن تا او را حضور پیامبر۳ ببریم. او را پیش پیامبر("۳ آوردیم. پیامبر( او را دعوت به اسلام کرد و با وی گفتگویی طولانی داشت. عمر بن الخطاب گفت: ای رسول خدا آیا با این به خدا تا ابد مسلمان نخواهد شد» اجازه بده گردنش را بزنم تا روانه جهنم که پناهگاه اوست بشود! پیامبر( توجهی به عمر نفرمود تا حکم اسلام آورد. عمر گفت: گمان نمی‌کردم که او چنین مسلمان شود داناتر است به او اعتراض کنم» ولی با خود گفتم من در پیشنماد خود خیر خدا و رسول خدا را می‌خواستم! عمر می‌گوید: حکم بن کیسان اسلام آورد و به خدا که اسلامی بسیار پسندیده داشت» و در راه خدا جهاد می‌کرد و در جنگ بثر معونه شهید شد در حالی که رسول خدا از او خشنود بود و وارد ببشت گردید. واقدی گوید: حکم بن کیسان پرسیده بود: اسلام چیست؟ پیامیر فرمود: این که خدای یگانه را که شریکی ندارد غبادنت متی اف فراهین دهی که محمد بنده و فرستاده اوست. حکم گفت: اسلام آوردم. پیامبرا" به اصحاب خود توجهی فرمود و گفت: و

— পৃষ্ঠা ১৪ — লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।