تاریخ ایران - ۵ — sira tabari
/ ৩৬০
📝 লেখা 📖 পিডিএফ

۱۶ می‌گفتند و اين کار به عهده قلمّس بود» و او خذیفه بن فقیم بن عدی بود که از بنی‌مالک بن کنانه بود. و پس از او پسرانش عهده‌دار کار پدر شدند» و آخرین آنها ابوئمامه جنادة بن عوف بن امیه بن قلع بن حذیفه بود که به روزگار ظهور اسلام بوفه آنگاهماههای خرام یدای مود بازگشت و خدا آن را استوار کرد و تسیء باطل شد. و چون قوم معد فراوان شدند پراکنده شدند. ولی قرشیان مکه را رها نکردند. و چون عبدالمطلب زمزم را حفر کرد دو آهوی کعبه را که جرهمیان در آنجا انداخته بودند به دست آورد؛ و چنان شد که سابقاً در همین کتاب گفته‌ام. ابن اسحاق گوید: آنکه گنج را ربوده بود دوّیک -وابستة بنی‌ملیح بن عمرو خزاعی- بود» و قرشیان دست او را بریدند. حارث بن عامر بن نوفل و ابو اهاب بن عزیز بن قیس بن سوید تمیمی - برادر مادری حارث بن عامرین نوفل بن عبدمناف و ابولپب بن عبدالمطلب - نیز در قضیهٌ ربودن گنج کعبه متهم شدند. و قرشیان پنداشتند که آنبا گنج کعبه را ربوده و به دویک سپرده‌اند. و چون قرشیان متهمشان کردند دویک را نشان دادند که دست وی بریده شد. گویند: قرشیان اطمینان یافتند که گنج کعبه به نزد حارث بن عامربن نوفل بن عبدمناف است» و وی را پیش یکی از زنان کاهن عرب بردند» که گفت: «چون حرمت کعبه را برده است ده سال به مکه درنیاید». و او ده سال بیرون مکه به سر برد. و چنان شد که دریا کشتی‌ای را که ازآن یکی از بازرگانان رومی بود به جَدّه انداخت که درهم شکست. و چون آن را بگرفتند برای سقف کعبه آماده کردند. و یک مرد قبطی در مکه بود که نجاری می‌دانست. و مقدمهةٌ کار فراهم آمد. اما ماری از چاه خانة کعبه که جای هدایا بود بیرون می‌شد و بر دیوار کعبه بالا می‌رفت که قوم از آن بیم داشتند زیرا هرکه بدان نزدیک می‌شد صدا می‌ کرد و دهان می‌گشود. و یکی از روزها که بر دیوار بود خدا پرنده‌ای فرستاد که مار را برگرفت و ببرد و قرشیان گفتند: «امیدواریم که خداوند از کاری که در پیش داریم راضی باشد که عاملی مناسب و چوب آماده داریم و خدا مار را از میان برداشت». و این پنج سال از پس جنگ فجار بود» و پیامبر سی و پنج ساله بود. وقتی قرشیان همسخن شدند که کعبه را ویران کنند و از نو بسازند ابووهب ابن عمرو بن عاثذ بن عمران بن مخزوم بیامد و سنگی از بنای کعبه برگرفت» و سنگ از کف او برجست و به جای خود رفت. و او گفت: «ای گروه قرشیان آنچه در بنای کعبه به کار می‌برید از کسب حلال باشد» مه زناکار و حاصل زنا و مَظلَمّه را صرف آن مکنید». بعضی‌ها این سخن را به ولید ين مغیره نسیت داده‌اند.

— পৃষ্ঠা ১৬ — লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।