تاریخ ایران - ۵ — sira tabari
/ ٣٦٠
📝 نص 📖 PDF

۱۵ بر کار کعبه تسلط یافتند و عمرو بن حارث بن مضاض شعری به این مضمون گفت: از پی نابت ما والیان خانه بودیم. به این خانه طواف می‌بردیم و نیکی نمایان بود. نخستین کس از جرهمیان که امور کعبه را به عهده گرفت مضاض بود» پس از وی کار به دست پسرانش افتاد که یکی از پی دیگری به کار کعبه پرداختند. و چنان شد که جرهمیان در مکه کار کرونه وبترست آق و نداشتند و مال کعبه را که هدیه می‌شد بخوردند و با کسانی که به مکه می‌آمدند ستم کردند و طغیانشان چنان شد که یکی‌شان اگر جایی برای زنا کردن نداشت در کعبه زنا می‌کرد. و چنانکه گفته‌اند اساف در دل کعبه با نائله زنا کرد» و هر دو سنگ شدند. به دوران جاهلیت در مکه ستم و زناکاری نبود» و اگر پادشاهی حرمت آن نمی‌داشت هلاک می‌شد. و آن را بکّه نام داده بودند که گردن ستمگران و جباران را می‌کوفت. چون کار طغیان جرهمیان بالا گرفت و فرزندان عمرو بن عامر ازیمن در آمدند بنی‌حارثة بن عمرو در تهامه مقر گرفتند و خزاعه نام گرفتند. و آنها فرزندان عمرو بن ربيعة بن حارثه و اسلم و مالک و ملکان فرزندان آقصی بن حارثه بودند. و خدا عزو جل جرهمیان را به بل خون‌دماغ و مورچه مبتلا کرد که همه فنا شدند و مردم خزاعه هم‌سخن شدند که باقیمانده را بیرون کنند. و سالارشان عمرو بن ربيعة بن حارثه بود که مادرش فپیره دختر عامر بن حارث بن مضاض بود. و جنگی سخت در میانه رفت و چون عامر بن حارث شکست را عیان دید دو آهوی کعبه و جر الاسوّد را به قصد توبه در آورد و شعری بدین مضمون خواند: خدایا جرهمیان بندگان تو اند. مردمان نو آمده‌اند و آنها از قدیم بوده‌اند. و به روزگاران پیش دیار تو به وسیله آنها آباد شده است. اما توب او پذیرفته نشد» و دو آهوی کعبه را با حجر الأسوّد در زمزم انداخت و خاک بر آن ریخت. و با بقیة مردم جرهم به سرزمین جَهینّه رفت» و سیلی خروشان بیامد و همه را ببرد. و کار کعبه به دست عمرو بن ربیعه -و به قول بنی‌قصّی؛ به دست عمرو بن حارث غبشانی - افتاد که از قوم خزاعه بود. ولی سه چیز به دست قبایل مضر بود: یکی اجازهٌ رفتن از عرفات که به دست غوث بن مر بود و او را صوفه نیز گفتند» و وقتی می‌باید اجازة حرکت داده شود می‌گفتند: «صوفه اجازه بده». دوم: حرکت به سوی منی بود که به دست بنی‌زید بن عدوان بود. و آخرین کس از آنها که عهده‌دار این کار بود ابوسیّاره عميلة بن اعزل بن خالد بن معد بن حارث بن وابش بن زید بود. سوم: پس انداختن ماه حرام بود که آن را نسیء

— صفحة ١٥ — هذا النص مستخرج آليًا من ملف PDF وقد يحتوي أخطاء؛ عند الشك راجع الصفحة الأصلية.