۱۰ قلندر نامه حمال الدین در دمشق در باب الصغیر در کتار آرامگاه زینب 2 با پیری عور و مجرد آشنا میشود به نام حلالالدین درگزینی ؛ این پیرملات سی سال است که جز گیاه چیزی نخورده وبا هیچ کس جز بضرورت سخن نگفته است. حمال الدین جون او را می بیند دلباختُ وی می شود و چون چند کلمهای با اوسخن می گوید حالتی عجیب بدو دست میدهد و در آنه حالت دعا می کند و از حدا می خواهد تا روانش را به نورمعرفت شاد کند و او را از دنیا و عقبی آزاد سازد و جنان به نور حق مین شود که از دنیا هیچ ثری در او باقینماند تون سر برمی آورد کنر را بختا رز عور می بیند در حالی که: نبوده بررهمه اعضاش یک مو نه اندر سر نه اندر ریش و ابرو (ب/۵۹۰) وک از کنار حوی می کنّد و آن را عورت. پوش خود مي سازد و به نزد حلال د کرت می رود و در پهلوی او گوری می کتد و در میان آن می نشیند و به فکر و ذ کر فرو می رود. جون حلال او را بدان حال می بیند به نزد او می آید و سیّد دستی بر اعضای او می مالد وحمله مو یهایش از تن فرو می باشد. و هر دو در صورت و معنی قلندر می شوند و به دربای حیرت و تفکر فرو می روند. تنها در هر شش هفت روزیکبار از گوز حود بیرون می آیند و کش حند می حینند و می خورند و باز حای می ر وند. شبخ عندان به جست و جوی جمال الدین برمی آید و چون او را جنان .می یابد! به نزد درو یشان می رود و احوال او را با زگومی کند. پیران همه در شگفت می شوند ویک یک به نزد اومی آیند اقا جمال الدین با هیچ کس سخن نمی گوید سپس شیخ عثمانء خوانی برقبة نقبب را می گوید تا دهان حما! ل الدین را بگشاید و لقمهای در دهان او نهد. اما حمال الدین ی را ميان محتاجان تقسیم کنند. سپس جمالالدین خطاب به شیخ عثمان می گوید ای شیخ ما را رها کن و ن باعث تشویش من مباش. و سرانجام شخ عتمان زا از خود دورمی کند وپئو وعده می دهد ۱( از سر آلله آ گاه است و از او روی برمی گرداند و در سکوت خود فرو می رود. شیخ عثمان با حالتی زار سیّد را رها می کند و او را بحال خود باز می گذا رد. ۳ ۳ ۰ اسانسگه کرد ام جویار هویش را دید بر اورده نسشالن از فسقر و تجرید و رت ین و ی مرا موی اعسسضتا با ک کسرده نسشسسشن گاه هود بر اک ک کسرده جودید آن نش او را شیم شمان تست کرد آو و اند حسیرانا (ب ۰۲ تا 54۵)
— পৃষ্ঠা ৯ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।