تفسیر و نقد و تحلیل مثنوی بلخی 02 — تفسیر و نقد و تحلیل مثنوی بلخی 07
/ ৬৪৫
📝 লেখা 📖 পিডিএফ

9 نماید : ز بر ا بجوت توانابی فوق العاده‌ای که برای سرودن اشعاد سار عالی دارد, هیچ کس داضی نمیشود که چنن شاعری اندوهگین و اظپار درماندگی نماید . مسلم‌است که مقصود از فقر دربیت مورد گفتگو آن حالت‌حقارت وفقرظاهوی‌که‌از خصایص سالکین داه حقیقت میباشد , نیست , ذبرا آن حقارت و فقر ظاهری‌باعث نشاط و شادی است , نه حزن و اندوه . بنابراین منظور همان فقر معمولی است که موجب حزن و اندوه است . اگر مقصود شاعر حقیقتاً همان معنا باشد که ظاهر کلماتش نشان میدهد ؛ بحای سی درریم اتشت, که ار اوح مصمون : نقطه عشق نمودم به توهان سپو مکن ورنه چون بنگری از دابره بپرون باشی ی حافط از فقر مکن ناله که گر شعر انست همج خوشدل نه سندد که تو محزون باشی بان | مده , عظلمت اعتلای روحی خود را درفاصلةٌ يك لحظه به خودنمایی و تفت درمقابل محرومنت مادی از دست بدهد . ۳ انکه 0 شیم : مقصود حافظ اینست : کسی که دارای سرمایبه انسانی است نباستی ازفقدان مز ابای‌ماد ی تاراحت بوده باشد . بپرحال در اسات فوی معانی وحفائق سسار عالی بامطالت شی عع و تحسمات ضدو اقعنات درهم آ مسخته بدون‌داشتن مرز مشخص مان‌دوفلسس و» موجبسن ّ دآنی و انمطاف پذبری بدون قبد و شرط دوح میگردد . این گو نه اظهار نظر منافافی با اعتراف به عظمت درل حافظ ندارد . بلکه بحث درابنست که اکر حافظ میتوانست با میخواست حقایق وواقعبات را باتحر يكث احساسات مر بوط به ممّن حبات انسان‌ها و دون احتیاح به در آمختن دوقلم و هر بور تعلیم نما دد 6 جنیه مر نی انسانی بودل او به حدتصات هیر سمثد ۰

— পৃষ্ঠা ১৬ — লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।