تفسیر و نقد و تحلیل مثنوی بلخی 02 — تفسیر و نقد و تحلیل مثنوی بلخی 07
/ ৬৪৫
📝 লেখা 📖 পিডিএফ

بت بوسبلهٌ شعر داد سخن داده است ؛گاهی نتوانسنه است بدون درا میختن مفاهیمی از قبیل مستی ویاده ولاله رخ و زا روی سمرقندی وغیره مطلب‌خود را ابراز بدارد مثلا" دریکی از قطعاتش فتت و : ای دل آن دم‌که خراب اذمی‌گل‌گون‌باشی ق رز و گنج صد حشمت فاروت باشی در مقامی که صدارت به فقران بخشند چشم دارم که بحاه از همه افزون داشی تاج شاهی طلمی گوهر ذاتی ننمای ور خود از گوهر جمشید و فریدون باشی در ره منز لبلی که خطی‌هاست بحان فرط .اول: فده ۱ فیت که مجنون باشی کاروان رفت و تو درخواب و بابان درد بش کی‌روی؟ ره ز که‌بررسی؟چه‌کنی ؟ چون‌باشی ؟ نقطه عشق نمودم به توهان سپو مکن ورنه چون شدری از دابره برون باشی ساغری نوش کن و حرعه برافلاك افشان چند و چند از غم ایام جگر خون باه حافظ از فقر مکن ناله که گر شعر اینست هیچ خوشدل نپسندد که تو محزون باشی ی در هشت ست فوق مطالب ذیل وحود دارد : ۱ب در | نینگام که بجهت نو دنه ی گلکو همست وسخودشوی »دون انکه طلا و گنجی داشته باشی»دارای صد حشمت قارو ٍ خواهی گشت .مسلم است که دراین مورد بالخصوص مقصودحافظط بدبدءٌ مستی ویسخودی وهرزه‌گرایی ناشی 0 ایست » زیرا میگساری تمیتواند انسان دا بمقام استغنای مطلوب که به حشمت

— পৃষ্ঠা ১৩ — লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।