اندرر یاصت نفس ۱۵ صفت درون باشدء آنگه افعال صفت آن خحلق گیرد. پس اول همه سعادتها آعمال خیر است به تکلّف؛ و ثمرة وی آن اشت. که دوون دل ضفت یر کنرده آنگاه تور ایتناز برون افبع و اغبال خیر به طبعٌ وطوغ اندر پذرفتن ایستد. و سر اين, آن علاقت است که میان دل و تن است. که اين اندر آن اثر همی کند, و آن اندر اين. و برای این است که هر فعل است؛ که آن فیا* ل دل راهيچ صفت ندهد, که دل از آن غافل بو فصل [همه اخلاق نیکو باید که طبع شود و تکلّف برخیزد] بدان که بیماری را که سردی باشد نشاید چیزهای گرم ِ کش ال بود : نه به گرمی میل دارد و نه به سردی. وت با زج و حهد باز 11 افتد نا برآن اعتدال نگاه دارند و حیزهای معتدل خورند. همحنین همه اخلاق دو طرف دارند: یکی محمود است و یکی مذموم؛ و مقصود اعتدال است. مثلاً بخیل را فرماييم تا مال همی دهد تا آنگه که دادن بر وی آسان شودء ولکن نه جنانکه به حدّ اسراف کشد که آن نیز مذموم است. لکن ترازوی آن از شر یعت است. چنانکه ترازوی علاج تن علم طبٍ است. باید که جنان شود که هرچه شرع فرماید که «بده» بدهد و دادن آن بر وی آسان بود که اندر وی تقاضای نگاه داشتن و امساک کردن نبود؛ و هرچه شرع فرماید که نگاه باید داشت, اندر وی تقاضای دادن نبود, تا معتدل باشد. پس اگر اندر وی تقاضای آن همی نماید ولکن به تکلف بکند» هنوز بیمار استء لکن ستوده است - که باری به تکلف دارو همی خورد - که این تکلف راو آن است که طبع گردد وی را. ۱- حبطه باطل, بیهوده. ۲ ز یر که. ك|!!ثثثثسثسث«س«پكصككٍِِ«
— صفحة ٢١ —
هذا النص مستخرج آليًا من ملف PDF وقد يحتوي أخطاء؛ عند الشك راجع الصفحة الأصلية.