سب هیجده فقیه شافعی و استاد نظاميهٌ بخداد» که او نیز از شاگردان بر گزیده امامالحرمین و همددس غزالی بوده است, بهاشادت تلیفةٌ عباسی و سلطان سلجوقی؛ وذیر عراق ضیاء لملك احمد فرزند خواجه نظاما لملك بهوزیر حراسان صدرالدیسن محمد فرزند فخرالملك نامهای نوش تکه غزالی دا با نوازش و دلجویی به بغداد باز گرداند تا شاگردان مدرسة نظامیه از نسابسامانی نجات يا بند. ولی غزالی و ادسته و دست از همه چیز شسته. تسلیم نشد و دد پاسخ آنسان چنین نو شت : آمدیم بهحدیت مددسه بغداد و عذر تقاعد از امتثال اشادت صدر وزارت. عذر آن است که ازعا ج (عح از جای برانگیختن ) از وطن میسر نشود الا در طلب زیادت دین با زیادت دنیا. اما آز ذیادت اقبالر دنیا وطلب آن» بحمداله - تعالی - که از پیش دل برخاسته است. اگر بغداد دا بهطوس آورند بی حر کتی و ملك و مملکت غزالی دا مهیا و صافی و مسلم دادند» و دل بدان التفات کند» مصیبت ضعت ایمان بود که التفات نتیجه آن باشد» و وقت دا منخض کند. وپروای همه کارها ببرد. اما زیادت دین؛ لعمری ( بهجانم سو کند) استحقاق حر کت وطلب دارد؛؟ وشك نیست که افاضت علم آنجا یتفر زور است و اسباب" ساختهتر» وطلبةً علم آنجا بیشترند. لیکن دد مقا بل آن زیادت اعتذاد است؛» همدینی که بخلل میشود. که این ذیادت آن نقصان دا جبر نکند. یکی آنکه اینجا قریب صد و پنجاهمرد محصل متود" ع حاضرند و بهاستفادت مشغول» و نقل ايشان (به بغداد) و ساختن (-- تدار) اسباب آن متعذر است» وفرو گذ اشتن و دنجانیدن این جماعت د بهامید زیادت عدد" جای دیگردفتندعصت نیست. مثل آن.چنان بو دکه ده یتیم در کفایت و تعهد کسی بو د. ایشان دا ضایع گذارد بهامید آنکه بیست یتیم دا جایی دیکر تعهد کند» ومر گ
— পৃষ্ঠা ১৮ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।