شانزده این حسودانکه غز الی به آنها اشاده کرده است» دوحانیان حنفیمذهب بودهاند که در دستگاه سنجر شو کت و قددتی یافته بودند. پس برای حفظ مقام و منصب خویش با برخی از فقیهان ما لکی مذهب؛ اذمردم طرابلسغرب» همداستان شدند تا بزر گمردی ون غزالی دا با تهمت و نیرنگ اذ میدان بدر کنند.یا برای پیشبُرد مقاصد خود ازقدرت شافعی مذهبان بکاهند. غزالی در نامهای که بهسنجر نوشته از بیکناهی خویش چنین دفا ع می کند: و اما حاجت خاص آن است که مندوازدهسال در ذاویهای نشستم و از خلق اعراض کردم. پس فخرا لملك_رحمهةاللهعلیه مرا الزام کرد که بهنیشابود بایدشد. گفتم:«این روز گادسخن مناحتمالنکند( - بر نتا بد) که هر که در اين دقت کلمةا لحق بگو ید در و دیوار بهمعادات او بسرخیزد.» گفت: «[سنجر] ملکیاست عادل؛ و من بهنصرت تو برخیزم.» امسروز کاد بهجایی دسیده که سخنهایی میشنوم که اگرددخواب دیدمی- گفتمی اضغاث احلام است. اما آنچه بهعلوم عفلی تعلقدارد؛ ار کسی دا بر آن اعتراض است عجب نیست. که در سخن من غریب و مشکل که فهم هر کس بدان نرسد» بسیار است. لکن من یکیام» آنچه در شرح هرچهگفته باشم باه رکه دد جهان است. درست می کنم» و از عهده بیردن میآیم؛ این سهل است. اما آنچه حکایت کردهان د که من در امامابوحنیفه رحمةالله علیه طعن کردهام» احتمال (-- تحمل) نتوانم رب در کنار مردم دیار خود (۵۰۳ ه قح ۱۱۰۹ ع) پس از آنکه وسوسهٌ نامردمان در دل سلطان سنجر ار گذاشت» این پادشاه کس فرستاد و حجةالاسلام راء که در زادگاه خوده طابران طوس به- 1ب همانجا» ص ۰ [1.
— পৃষ্ঠা ১৬ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।