پانزده بهجهانگردی پرداخت و سالها در حجاز و شام و فلسطین با خویشتن خویش بهعلوت نشست تا داروی درد درونی خود دا پیدا کند. بهتار یخاين گوشهنشینی نیز - در پاسخ غز"الی بهنامة نظامالدین احمد چنین اشارترفتهاست: چون برسرتربت خلیل - علیها لسلام - رسیدم؛ درستة سس و ثمانین وادبعمائه (۴۸۹ ه) و امرود قریب پانزده سال است» سه نذر کردم: یکی آنکه از هیچ سلطانی هیچ مالی قبول نکن دیگر آنکه بهسلام هیچ سلطانی نروم» سوم آنکه مناظره نکنم. اگر دد اين نذد نقض آودم دل و وقت شوریده گر دد...۱ باز گشت بهمیان مردم (۴۹۹ ه ق< ۱۱۰۵ ) از اين داذهم خودش چنین پرده برگرفته است: اتفاق افتادکه دد شهود سنهً تسع و تسعین و ار بعمائه (۴۹۹ ه) نويسنده این حرفها غز الی» راتکلیف کردند - پس از آنکه دوازده سال عز لت گکرفته بسود. و زاویهای را ملاژمت کرده که بهنیشابور باید شد» و بهافاضت علم و نشر شریعت مشغول باید گشت. که فترت و وهن به کاد علم راه یافته است. پس دلهای عزیزان از ار باب قلوب و اهل بصعیرت بهمساعدت این حس رکت برخاست و در خواب و یقظت تنبیهات دفت که این حرکت مبداً خیرات است وسبب احیای علم و شریعت. پس چجون اجایت کرده آمد و کار تدریس را رونق پدید شد وطلبهٌ علم اذاطراف جهانحر کت کر دن گر فتند»حستاد به حسد بر نحاستند...۲ 1 همانحا» ص ۰۴۶۵ ۷۲ همانجا, ص ۰۱۱
— صفحة ١٥ —
هذا النص مستخرج آليًا من ملف PDF وقد يحتوي أخطاء؛ عند الشك راجع الصفحة الأصلية.