چهارده حمایتش برخاست و دربزد گداشت وی کوشید تا آنجا که اود دا «ذینالدین» و «شرفالائمه» لقب داد و بهاستادی نظاميةٌ بغداد بر گزید. آضاز استادی در نظامیة بغداد (۲۸۴ هقف ۱۰۹۱ 0) غزاالی درسال چهارصد و هشتاد و چهاد از طوس - بهراه اصفهان - رهسیار بغداد شد؛۱ مردم این شهر مقدمش دا بکرمی پذیرا شدند. خیلی زود زبانزد خاص و عامگردید. در محافل علمی از نبو غ سرشار و دانش بسیادش داستانها گفتند و کاروانیانی که از بغداد رهسپار شرق و غرب میشدند برای مردم شهرهای سرراه از نبو غ و هوشیادی وی حکايتها دوایت میکردند تا آنکه حشمت و شو کتش بهپایهای رسید که حتی در امیران و پادشاهان و وذیر ان معاصرخود اثر گذاشت. درسال ۴۸۷ هجری.غز الی یکی اذبزرگانی بود کهباعنوانحجهةالاسلامی و استاد برگزيدة نظامیةٌ بخداده دد مراسم نصب المستظهر باللب بیست وهشتمین خلیفهةٌ عباسی برمسئد خحلافت» شر کت جست و با وی بیعت کرد. خحودش در نامهای که بهسال ۵۰۴ هجری در پاسخ نظاما لدین احمد نوشته است» ضمن ابراذ ندامت از زندگی جنجالی و اشرافی گذشنةً خویش» چنین مینگارد: «در بغداد از مناظره کردن چاره نباشد» و از سلام دارا لخلافه امتنا ع نتوان کرد.»۲ مردم گر یزی (۲۸۸ ه قح ۱۰۹۴ م) پس از آنکه در بغداد بهاوج شو کت و شهرت دسید. و در میان خاص و عام مقامی برتر از همه پیدا کرد دریافت که اذ این داه نمیتوان بهآسایش و آرامش روحی رسید. پس اذتردید بسیار سرانجام دنبا لهرو صوفیان وارستة بینام و نشان شد. بهبهانةٌ زیارت کعبه از بغداد بیرون دفت» چندی باگمنامی ات ابن الحوزی: دا لمنتظم», ح ۹ ص ۵۵ ْ-- غزالی: «مکاتیب فادسی». تصحیح عباس اقبال. ص ۵
— পৃষ্ঠা ১৪ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।