رویدادهای سال جهارصد و یکم هجری (۱۰۱۱ میلای) جنگ یمین الدوله با سرزمین غور و جز آن سرزمین غور در کنار غزنه بود. غوریان راه میزدند و رهگذران را میهراساندند. سرزمین آنها د رکوههایی دشواررو و تنگههایی بسته بود که میتوانستند بخوبی در آن پناه بگیرند و دشواري راء ایشان را ايمن میداشت. چون تباهکاریهای آنها فزونی یافت یمینالدوله محمود ین سبکتکین را گران آمد که همسایگانی چنین تبهکار داشته باشد. ایشان همچنان بر تبامی و كافري خود ببودند. یمینالدوله سپاهی گرد آوژد و سوی آنها تاخت و التونتاش حاجب: فرمانروای هرات؛ و ارسلان جاذب. فرمانروای توس را که دو تن از بزرگترین سالاران او بودند به جلوداری این سپاه گماشت. این دو سالار با سپاه خود چندان رفتند تا به تنگهای رسیدند مالامال از سرباز, پس جنگ را آغازیدند و هر در سپاه شکیب ورزیدند. نالدوله از جریان کار آگاه شد و بشتاب به یاری سپاهش تاخت و راههای ایشان فروستائد و غوریان پراکنده شدند. یمینالدوله و سپاهیان در بی این تازش به بزرگ غوریان ابن سوری روی آوردند و به شهر او که آهنگران نامیده میشد رسیدند. ده هزار رزمنده از شهر برون آمدند و مسلمانان تا نیمه روز با آذها پیکار گزاردند و آنها را دلاورترین و نیرومندترین مردم در جنگ یافتند. یمینالدوله فرمان عقبنشینی داد. سپاه نیز چنین کرد. غوریان چون چنین دیدند گمان بردند که ایشان در هم شکستهاند و آنها را چندان پی گرفتند که از شهرشان دور افتادند. در اين هنگام مسلمانان بدیشان روی بیاوردند و بر آنها تیغ آختند و خونشان بریختند يا
— পৃষ্ঠা ১৬ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।