رویدادهای سال دویست و پنجاهم هجری تلف میزدود. گروهی از زیدیه که با جنگ و ستیز ناآشنا بودند از یحبی خواستند به جنگ شتاب کند و بر این خواست خود پا فشردند. یحیی نیز در شب دوشنبه سیزدهم رجب /بیست و یکم اوگست همراه هیصم عِجْلی و دیگران و پیادگانی از کوفه که نه دانش جنگ داشتند نه دلی استوان راهی شدند و راه را در شب در وشتند و بامدادان نزد حسین که برمیآسود رسیدند و هنوز تاریک بود که برایشان تاختند یاران حسین نیز به پا خاسته و بر آنها تاختند و ایشان را در هم شکستند و شمشیر به کار بستند. هیصم عجلی نخستین کسی بود که اسیر شد و پیادگان کوفه بیهیچ جنگافزاری پای به گریز نهادند و اسبان, ایشان را زیر سم ود بکوبیدند. بدین سان سپاه یحبی بن عمر از هم پاشید. اسب یحیی اوراکه زرهای سنگین بر تن داشت بر زمین افکند و پسر خالد بن عمران درکنار سر او بایستاد و بیآن که وی را بشناسد گفت: نیکوییات باد. او چون آن زره بر تن بحیی دید او را از سپاهیان خراسان پنداشت, پس کسی را فرمود تا پیاده شد و سر یحبی ربد. در اين هنگام یکی از همراهیانِ پسر خالد او را بشناخت و گفت این سر یحیی است و آن را نزد محمد بن عبدالّه بن طاهر فرستادند. چندین کس کشتن او را به خود بستند. محمّد نیز سر او را به درگاه مستعین فرستاد. سر او زمانی در سامرّا آویخته بمائد وانگاه آن را فرود آوردند و به بغداد فرستادند تا در آن جا بياويزند. لیک محمّد از فراوانی مردمان گرد آمده توان این کار نیافت. محمّد از آن هراسید که سر را از او بستانند و از همین رو از آویختن آن چشم پوشید و آن را در قفسهای نهاده در جنگافزارخانه بداشت. حسین بن اسماعیل سر کشتگان را به همراه بندیان به بغداد فرستاد و بندیان در بغداد زندانی شدند. محمّد بن عبداللهنامهای [یه حلیفه] نوشت و بخشایش ایشان را خواهان شد. دستور داده شد تا زندانیان را برهانند و سرها را به خاک سپارند و از آویختن آنها روی برتابند که چنین هم شد. چون گزارش کشته شدن یحبی رسید محمّد بن عبداله مجلسی آراست و جشنی برپا ساخت و او را از این روی شادباش میگفتند. داود بن هیثم ابوهاشم جعفری بر او در آمد و گفت: ای امیرا تورا به کشتن مردی شادباش میگویند که اگر پیامبر خدا (ص) زنده بود اندوهش میگساردند. محمّد بدو پاسخی نداد. داوود که زیر لب
— পৃষ্ঠা ১৭ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।