رویدادهای سال دویست و پنحاهم هجری (۸۴ میلادی) جنبش یحیی بن عمر طالبی و کشته شدن او در اين سال یحیی بن عمر بن یحبی بن حسین بن زید بن علی بن الحسین ين علی ین ابیطالب (ع) با کنية ایوالحسین در کوفه برخاست. مادر او فاطمه دنعت حسین بن عبدال بن اسماعیل بن عبدال بن جعفر بن اییطالب - خدا از ایشان خشنود باد بود. انگیزة این جنبش آن بود که ابوالحسین چندان دست تنگ و بدهکار شد که جانش به تنگ آمد. روزی او عمر بن فرج» سرپرست کار طالبیان را که از خراسان به روزگار متوکل آمده بود و به کارهای فرزندان ابوطالب میرسید. بدید و از او خواست که بدو پولی پردازد؛ لیک عمر با او به درشتی سخن گفت و به زندانش افکند و همچنان در زندان بود تا کسانش او را پایندان شدند. و بدین سان از زندان رهایی یافت. او در اين هنگام روی سوی بغداد آورد و با هنجاری پریش در آن جا ماندگار شد وانگاه به سامرا بازگشت. او به دیدار وصیف رفت تا مگر روزیانهای برایش نامزد کند» لیک رصیف هم با او درشتی کرد و گفت: چرا باید به چونان توبی روزینه داد؟ ابوالحسین به کوفه بازگشت. در این هنگام یوب بن حسن ین موسی بن جعفر بن سلیمان هاشمی از سوی محمّد بن عبداله بن طاهر؛ کوفه را زیر فرمان داشت. ابوالحسین شمار بسیاری از تازیان و کوفیان راگرد آورد و به فلوجه رفت. سرپرست برید گزارش او به محمّد بن عبداله پن طاهر نوشت. محمّد به یوب و عبداله بن
— পৃষ্ঠা ১৫ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।