رویداههای سال صد و نود و هشتم هجری ۳۸۹ یادآورنده باد. چون مأمون این سروده بخواند گریست و گفت: به حدا سوگند کین برادرم خواهم کشید. خدای کشندگان او را بکشد. حسین بن ضجاک در سوگ امین زیاده رفت و مأمون را نکوهید و از همین رو مأمون او را نمی پذیرفت و تا زمانی ستایش او را هم نمی ش درگاه خواند و گفت: به من بگوي آیا روزی که برادرم کشته شد هیچ زنی هاشمی را خون ریختند یا پردهاش دریدند؟ گفت: نه مآمون گفت پس این سروده چیست؟ و ممّاةٌ وگنکف محارم من آل الب ۱ ِ و عهتوکةً بالحْلٍ عنها رها .مات کفون امس حین تباب اذا خسترئها ززفة ین شنازع با و سب فبام ین دربة مایم : از بدا یبدا مستي |ذا عاذ وکا بات یل انأامییج یعنی: آنچه مرا اندومگین میکند و سرشک از دیدگانممیباراگد آن است که گرامش خاندان پیامبر دریده شد. در کاخ ملد از دوشیزگانی پرده بر گرفته شد که چون نمایان میگشتند رویی به سان خورشید داشتند. اگر دستاندازی موی او کشد او از سر شرم گردن مینهد و مینالد. یک گله آهو از نسل هاشم به دعای بهترین مردگان و زندگان؛ فریاد میکنند. هرگاه آن رویداد را یاد میآورم دست بر جگر سوخته و دل پاره پارةٌ خود مینهم. آنها که از بیچارگی دیگران شاد شدند شب را به سر نیاورند و بهآنچه آرزومیکنند دست نبازند او در پاسخ گفت: ای سرور خداگرایان! سوزشی بر من چیره شد و به ناگهان اندوهی سینهام را فشرد, چه. فردهشی " را از دست داده بودم که کیان مرا آکنده بود» و سهاس از نیکوکاری زبان من گشود و اندوه از دست رفتن آقایم روان مرا پریشید. تو را سزد که به کیفرم رسانی و تو را زیبد که دیده بر هم نهی. اشک از دیدگان مآمون بربخت و گفت: از تو چشم پوشیدم و فرمردم تا روزیانهات از نو تا آن که روزی او را به ۱. فردهش: نعمت.
— পৃষ্ঠা ৫৫ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।