روندادهای سال صد و نود و هشتم هجری ۳۸۷ مد گنت لي أملا فتضی ول محله الامف شرع اسطغ و عا شنک موف کر بمدک زگ و المل یو تیک رال یاشدی و البال منگیف یعتی: ای بهترین خاندان خویش! اگر چه آنها پندارها دارند لیک من بر تو فسرده و پژمردهام. حدای میداند که از اندوه جگری داغدار دارم و چشمی اشکبار, اگر از این گزند اندوهگینم: بیش از آنچه میگویم در دل دارم. چرا نماندی که برای همیشه نیاز ما برآوری و نابودی از آنٍ جز تو نشد. تو ماندء خلفای گذشته بودی اما باشد که پس از توکس نباشد. کسان تو پس از غفلت دیگر آسوده نخوابند و من پس از آن غفلت دشمنشان دارم. با شکست گرامش تو گرامش پیامبر که پردهها بر آن بود یشکست. خویشان تو که از یاریات بازماندند به پا خاستهاند و همگی به خواری خستوانند. حریم پدرشان را به دیگران وا نهادند و پردگیان بانگ و فغان برداشتند. دوشیزگان از سر سرگردانی حلخال خویش را نمودند و میانسالانشان مویه سر دادند. سرپوشها به یغما رفت» چهرهپوش عیان و گوشوارهها کنده شد. گویی آها به هنگام یغما شدن مرواریدهایی بودند که صدفشان رفته بود. پادشامی بود که سرنوشت فسرمانروایسی وی را کاستی داد و فرمانفرمایی اش سستی گرفت و رویدادهای زمانه گونه گون است. هرگز پس از توارج و گرانمایهگی ما پایندگی نخواهد یافت. [ای طاهر] چگونه از پی پیمان خدای او را بکشتی, چه. کشتن پس از زنهان مرزگساری است. فردا [به هنگام رستخیز] نیروی خدای را خواهید دانست. بروید و درنگ کنید. ای آن که بیداری و بیخوابی خواب را بر او حرام کرده [خطاب به خود]ء اندوهها خاموش شد لیک دل تو هنوز اندرهگین است. مایة امید من بودی که بدان توانگر شدم لیک برفت و سوگ در جای آن در آمد. از پی تو هنجارها در هم ریخت و زشت به جایگاه نیکو بر آمد. از نبود تو همایش به پراکندگی گرایش یافت و دنیا بیُده گشت ر دل. پریشان. ُرَيمة بن حسن سوگسرودهای از زبان مادر او زبیده برای مأمون به رشته کشید. کنیة زییده «اع جعفره بود: نخر نام فا ین عبر شنفر و ال سام آمواد مت ب-وارب علم لین ز ننیهم نئیهم و لاسملک المأشون ین ام جعتر
— পৃষ্ঠা ৫৩ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।