رویدادهای سال صد و نود و هشتم هجری ۳۸۳ بود و تنها شلواری بر پای و عمامهای بر سر داشت و بر دوشش جامهای افکنده بود پوسیده. او را در کنار من رها کردند. گفتم: همگی خدا راییم و همگی بدو بازمیگردیم» و با خود گریستم. نامم پرسید. خود بدو شناساندم. او گفت: مرا در آغوش بگیر که سبخت هراسیدهام. سلام میگوید: او را در آغوش گرفتم. تبش قلب او بسی فزوتی یافته بود. در این هنگام گفت: ای احمد! برادرم (مأمون] چه شد؟ گفتم: زنده است. گفت: خدا چهرة برید آنها (اطرافیان و همراهان خود را گرید] را زشت گرداند که میگفت (مأمون] درگذشته است [امین را فریب میدادند برید میگفت: گویی امأمون] از جنگ با او [أمین] سر باز میزده که کشته شده. گفتم: خدا چهر؛ رایزنان تو را زشت گرداند. او گفت: گمان میکنی با من چه خواهند کرد؟ آیا مرا از دم تیغ خواهند گذرائد یا در زنهار خود پیمانداری خواهند کرد. گفتم: زنهار خود را پاس خواهند داشت. امین همچنان جامة خود را بر دوش میفشرد. جامةٌ آستردار خود را برداشتم و بدو دادم و گفتم: اي بر خویش بیفکن. در پاسخ گفت: مرا از این واگذا رکه خدای در چنین هنجاری بسی نکویی نهاده. در میانة گفتگو بودیم که ناگاه مردی بیامد. او به چهرة ماتگریست. او را شناختم محمّد بن خمید طاهری بود از پیروان و فرماندهان طاهر]. چون او را دیدم دانستم که امین کشته میشود. چون شب به نیمه رسید در گشوده شد و گروهی غیرتازی با شمشیرهای آخته اندر شدند. همین که چشم امین بدیشان افتاد بایستاد و هماره میگفت: «همگی خدا راييم و همگی بدو بازمیگردیم». به خدای خونم در راه خدای ريخته آمد. آیا هیچ فریادرسی نیست که مرا یاری کند و پناه بدهد؟ آیاکسی از ابناء [فرزندان ایرانیانی که خلافت بنیعباس را برپا داشتند] به داد من نمیرسد؟ آنها پيامدند تا در کنار اتاقی ایستادند که ما در آن بندی بودیم. آنها یکدیگر را به جلو آمدن می خواندند. امین بالش را سپر خود کرده بود و میگفت: وای بر شماء من پسرعموی پیامبر خدايم من فرزند مارونم» من برادر مأمونم خدا را خدا را در ریختن خون من. یکی از آنها نزدیک آمد و با شمشیر ژنشی بر جلوی سر او فرود آوژد. امین با بالش به چهرة او زد و حواست شمشیر او بستائد که آن مرد فریاد زد: مرا کشت. مرا کشت. گروهی بيامدند و یکی از آنها شمشیر خود در تهیگاه امین
— পৃষ্ঠা ৪৯ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।