رویدادهای سال صد و نوه و هشتم هجری ۱۳۰۷ نمیگرفت. اوباش و فرومایگان نیز پراکنده شدند و امین در شهر منصور دزگزین شد. لیک طاهر گرداگرد آن جا بگرفت و بر درونشدها چیرگی یافت. عمروالوژاق گزارش این رویداد بشنید. او از آورندء گزارش ساغری خواست و چنین سرود: مان 0 تس هادوا؛ و ها دام بشلکها الما اذا أَمُتّث یوماً وقد دما الماءٌ فی بویا هذا و یا نٍ الخیرات بطاءٌ شطع الثاش اذا شاژوا یعنی: بگیر که باده را ناممایی است. هم درد از آن است و هم درمان. هنگامی که زلال باشد آب آن را نکو سازد وگاه باشد که آن را به تباهی کشد. یکی گفت که امروز نبرد [اشاره به رویدادهای بغداد] و کارهایی داشتهاند» و من گفتمش تو مردی نابخردی که از کارهای نیک فرو ماندهای. بنوش و ما را ازگفت وگوی آنها آسوده بدار که مردمان هرگاه خواهند سازش کنند. براهیمبنمهدی با میوید که چون طاهر امین شهربندن که او درک امین بود. او میگوید: شبی امین برون شد تا مگر از تنگنایی که گریبان او را گرفته گشایشی یابد او سوی قصر خود رفت که در بخش شلد بود. آن گاه کس در پی من فرستاد و من به درگاهش رفتم. اوگفت: خرّمی امشب و زیبایی ماه در آسمان و پرتو آن را در آب کرانةٌ دجله میبینی؟ با اندکی مین چگونهای؟ گفتم: فرمان» فرمان توست. او رطلی می نوشید و رطلی هم به من نوشائد. آن گاه برای او آوازی سر دادم که میدانستم آن را خوش میدارد. امین به من گفت: با نیاگر دیگری چگونهای؟ گفتم: نیازی بدو ندارم. او فرمود تاکنیزکی را که در نزدیکی او بود و «ضعف» نامیده میشد. پیش آورند. من نام او را بدشگون دانستم. در همین هنجار بودیم که امین به کنيزک گفت: بخوان» و او این سروده جعدی بخوائد: کلَیتِ آمثری کال اکقر ثاصوراً و اسر خزماً یلک ضوح لدم یعنی: به جان خودم سوگند کلیب [از بزرگان تازی ] بیش از تو یار و یاور داشت» بزه او نیز اندکتر از تو بود ولی باز هم در خون خود غتید. این سروده بر امین گران آمد و آن را بدشگون شمرد و گفت: سرودهای دیگر
— পৃষ্ঠা ৪৩ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।