رویدادهای سال صد و نود و هفتم هجری ۱۳۸۳۱ گفتهاند سالاری از مردم خراسان و از یاران طاهر که در شمار دلاوران نیز بود روزی روی سوی آوردگاه کرد که گرومی را دید پای برهنه و بیجنگافزار. او به همرزمان خود گفت: کسی با ما نمیجنگد مگر اینها که هنجارشان را ناچیز میشمریم و مردشان میانگاريم. در پاسخ بدو گفتند. اینها همان مای آفتاند. آن سالار گفت: وای بر شما که با اين همه جنگافزار و توان و توشه و دلیری از این اوباش میگريزید. اینها کی توانند بدون جنگافزار و سپری که پاسشان دارد با شما روبارو شوند! او این یگفت و به یکی از آنها که بوریایی قیراندود را به سان سپر در دست داشت و زير بغل فلاحنی [سنگانداز] پنهان کرده بود پورش برد. هر تیری که سالار خراسانی سوی او رها میکرد به آن بوریا می خورد و نزدیک پای آن مرد فرو میافتاد و او تير را برمیستاند و میگریخت و در راه فرباد میکشید: یک پشیز یک پشیز, یعنی به بهای یک تیر که برابر با یک پشیز [دانگ] است دست یافته. آن دو همچنان درکار یکدیگر بودند که تیرهای سالار خراسانی پایان گرفت وانگاه آن پایبرهنه با فلاخنی که پنهان داشت بر سالار یورش آورد و سنگی بر آن نهاد و رهائد و چشم او را نشان گرفت و با رهاندن سنگی دیگر او را بر زمین انداخت. سالار خراسانی [که کارزار را باخته بود] همچنان که میگربخت میگفت: اینها بشر نیستند. چون گزارش این زد و خورد به طاهر رسید او را خنده در گرفت. از آن جا که این هنجار بر طاهر دیر بپایید و یارانی بسیار از او در قصر صالح جان بباختند فرمود تا خانة دشمنان را در میانة دجله و سرای بردهفروشان و درواز؛ شام و کوفه تا برزن صرات و ربص خمید و رود کرخایا خوراک آتش کنند و به ویرانی کشند. هنگامی که یاران طاهر خانهای را در هم میکوفتند کسان امین در و آسمانة! آن سرای بر میستاندند و اين بر خداوندگاران این سراها گرانتر میآمد, تا آن جا که سخنسرایی از میان آنها چنین سرود: ال یم ثلمةً لانشدها بریدن فیما بطلبون و فش کید ٍذا هدموا دار أخذُنا شمَوقها .وحن لهی یرما تستزیش ۱ آسمانه: سقف,
— পৃষ্ঠা ৩৭ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।