و صائحةً گنادي: 3 اضباعا و حوراء التدامع ذات ِ» که التجاید ٍ بالَلوق فِ و والدها یر الی الکريق عضاحکها ء توق في الحَوة قِ و قد ق الشدیث عن الضدیق فسائي ذایس داز الرقیني یعنی: بر بغداد خون گریستم که خزمی زندگی گوا را از دست بداد. شادی ما رنگ اندوه گرفت و از فراخی به تنگنا گرفتار آمدیم. حسرت خوران ما را چشم زحم رساندند و مردم بغداد را با دزکوب کوبیدند. گروهی نیز با زور خوراک آتش شدند و زنان سوگمند بر عُرقابههای خویش میگریند. زنی در بامدادان شیون سر میدهد و زنی براز دست دادن مهرورزی سرشک از دیده میبارائد. بسی زن زیبا و خرامان که با پلاس پاره پاره و نحونآلود خویش مینماید. چه بسا زنی که از آتش به یغما شدن پناه میبرد و پدرش به سوی آتش میگریزد [از سر بیچارگی] دخترک زیبایی که گویی چشم آهو ربوده و دندانهایش چونان برق میدرخشد وگلوبند برگردن دارد یا سرگردان است يا در اندیشه او یاران مهرورز خود را میخواند ولی چه سود که مهرورز همان خود را از دست بداده. بسی بیگانگان [غریبان] که بیسر نزدیک خانة نخود بر سر راه فتاده. گروهی در ستیز و آویزند و کس نداند با که آویخته و گریبان که گرفته. فرزندی پدر خویش نمی شناسد و دوست از دوست میگریزد. هر رویداد گذشتهای را که فراموش کنم هرگز سرای بردهفروشان را فراموش نخواهم کرد. جرمی چکامهای دراز دامن در صد و بیست بند سروده که هم رخدادهای بغداد را در این جنگ یاد آورده و ما بر پا گستردگی از آن چشم میپوشیم.
— পৃষ্ঠা ৩৬ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।