رویدادهای سال صد و نود و ششم هجری ۳۷۸۳ با دلگرمی راهی داشت. عبدالملک بیامد تا به رقّه رسید و از آن جا به سران و سالاران و سرداران و بزرگان شام نامهها نگاشت و سالاران و سرداران یکی پس از دیگری تک تک و گروه گروه نزد او میآمدند و او آنها را بزرگ میداشت و امیدشان میبخشيد و در میانشان دارایی میپخشيد. بدین سان شمار آنها فزون گشت لیک در اين میان عبدالملک بیمار شد و بیماری او زور گرفت. یکی از سربازان خراسانی که در اردوی شام به سر میبُرد چارپای خود را که در جنگ سلیمان بن ابوجعفر از او به یغما رفته بود به دست یکی از زواقیل ! شامیان دید و بدان چنگ انداخت. گرومی از سپاهیان و زواقیل پیرامون آن دو گرد آمدند و در هم ريختند و به یکدیگر آوبختند. ایتاء [فرزندان ایرانیان که خلافت بنیعباس را برپا داشتند)] نیز بيامدند و نیروهای خود بسیجیدند و ناگهانی بر زواقیل یورش بردند و اسبان ایشان گرفتند و آتش جنگ افروختند. گزارش این درگیری به عبدالملک رسید. او پیکی به سوی آنها فرستاد و به سازش فراشان خواند, لیک آنها به فرمان او رویی نیاوردند و آن روز را همچنان جنگیدند. بسیاری از زواقیل دراين آوردگاه جان باختند و گزارش آن به عبدالملک که سخت بیمار بود رسید. او دست بر دست زد و گفت: ای وای از این خواری؛ تازیان در سرزمین خود ستم میبرند. گروهی از ایرانبان] که بدین تباهی دست نیازیده بودند [با شنیدن این سخن عبدالملک که گواه تازیگرايي او بود] به خشم آمدند و زخم بیش از پیش سر باز کرد. فرماندهی ایرانیان را حسین بن علی بسن عیسی بن ماهان [ایرانی که پدرش در نبرد با طاهر جان باخت] بر دوش گرفت و زواقیل در رقه گرد آمدند و دیگر خراسانیان در رافقه لشگر آراستند. در اين هنگام مردی از مردمان جمص برخاست و گفت: ای مردم جمُص! گریز از رنج گواراتر و مرگ از خواری آسانتر است. شما از دیار خود دور افتادهاید و پس از بیبهرگی امید فزونی میبرید و پس از خواری فرهت و شوکت میجوییده بدانید که در دام تباهی گرفتار آمدهاید و در پهنٌ مرگ رخت افکندهاید. مرگ از سبیل و کلاه سیاهپوشان ۱ زواقیل: دزدان و رهزئان.
— পৃষ্ঠা ২০ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।