رویداهای سال صد و نود و ششم هجری ۳ عمراه او به درگاه امین رفتیم و بر او در آمدیم. امین به من گفت که اسد را به زندان افکنده است و از این روی پوزش خراست. و مرا فرمود تا برای جنگ با طاهر راهی شوم. گفتم: در راه فرمانبری از سرور حداگرایان خونٍ دل خویش بچکانم و در ستیز با دشمن او چندان نبرد کنم که امیدش برآورم و چشم او از توانایی و شایستگی خود آبه خواست خدا] روشن سازم. فضل فرمود تا او ه رکه از سپاهیان را خواهد برگزیند. نیز او را فرمان داد تا راه را با تلاش و آمادگی بپوید. احمد بیست هزار سپاهی برگرفت و عبداله بن ممید بن قحطبه نیز با پیست هزار سرباز از ابناء [فرزندان ایرائیان که خلافت بنیعباس را برپا داشتند] او را همراهی کرد و همذ لشگر سوی خُلوان روان شدند. احمد میانجی برادرزادهاش اسد شد و امین او را از بند رهائد. احمد و عبدالّ در خانقین رخت افکندند. طاهر در جای خود ماند و جاسوسهای خود پیش فرستاد و دراردوی احمد و عبداله این سخن پراکند که امین به یاران خود پاداش پرداخته و روزیانة بسیار برای آنها نامزد ساخته و هماره میکوشید در میان سپاهیان امین به ناسازگاری دامن زند. تا جایی که چالش در سپاهیان افتاد و کارشان درهم شد و به جنگ با هم برخاستند و بیآن که با طاهر روبار شوند از خانقین بازگشتند. و طاهر پیش بیامد و در خلوان فرود آمد و هنوز اندکی از آمدن او نگذشته بود که هرثمه با سپاهی از سوی مأمون به ياوري او آمد. او نامهای با حود داشت که در آن مأمون او را فرموده بود تا شارسانها و آبادیهای فرو ستانده را به هرثمه بسپارد و خود روی سوی اهواز نهد. طاهر نیز چنین کرد و هرئمه در خُلوان بمائد و آن را دژ بست و طاهر رو به راه امواز نهاد. فزونی جایگاه فضل بن سهل در این سال نام مأمون در خطبهها به سان سرور حداگرایان گفته آمد. او جایگاه فضل بن سهل را فزونی بداد. انگیزة آن چنین بود که چون گزارش کشته شدن اين مامان و عبدالرحمان بن جبله بدو رسید و از درستی گزارش دل آسوده گشت فرمود تا به نام او خطبةً
— পৃষ্ঠা ১৮ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।