۳۷۸۰ تاریخ کاملِ گفتهاند: اسد بن یزید از امین خواست فرزندان مأمون بدو سپرد تا اگر مأمون فرمان نرد دو فرزند او را خون بریزد. امین بدو گفت: تو بیاباننشینی نابخردی» من از تو میخواهم افسار تازیان و جز تازیان را در دست گیری و باژ آبادیهای کوهستانی خراسان به تو میدهم و جایگاه تر را در میان دیگر فرماندهان و شهربارانٍ همسنگت بالا میبرم و تو مرا به کشتن فرزندالم و ریختن خون خاندانم میخوانی؛ این نشان ازگولی و نادانی تو دارد. دو فرزند مأمون با مادرشان ام عیسی دختر هادی (عموی مأمون] در بغداد بودند. مآمون به روزگار آرامش آنها را از برادر خود خواسته بودء ولی امین آنها را باز پس نداد و درآمد زمینهای ایشان باز داشت چون امین اسد را به زندان افکند گفت: آیا در خاندان او کسی هست که در جای او نشیند» مرا خوش نمیآید که این خاندان را با این نژادگی و فرمانبری و خیرخواهی پریشان کنم. گفتند: آری, عموی او احمد بن ید است که نیک کردارترین ايشان است» هم دلاوری دارد و هم شکوه و آیین نبرد» نیکو میداند. امین کس در پی او فرستاد و او نزد فضل بیامد. عبدالّه بن خمید بن قحطبه نیز نزد او بیامد. فضل می خواست او را به جنگ طاهر فرستد. عبدالّه هم که در آن جا بود از ان کار کناره میگرفت. احمد میگوید: 0 بزرگم داشت و در آلشتورن اذا عَد ۳ عَدّداً ژالاشربون این 0 یعنی: هرگاه ریسمان شما پوسید از خاندان شیبان کسانی یابیم که پدر و مادری برتر از شما دارند. هرگاه شماره شوند فزونترند و گوهر آنها از شما به ما نزدیکتر است. عبداله گفت: سوگند میخورم که آنها چنیناند و شکافها با آنها پر میشود» ایشان دشمن را تباه کنند و سرکشان زشتکار را سر کوبند و زیون مردم نمایند. فضل به احمد گفت: سرور خداگرایان تو را یاد کرد و من هم تو را نزد او ستودم و سرور خداگرایان هم اینک آهنگ آن دارد تا بر تو نیکی کند و آوازهات بلند سازد و تو را به جایگاهی فرا برد که کسی از خاندان تو تاکنون بدان دست نیازیده است. آن گاه من
— পৃষ্ঠা ১৭ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।