رویداههای سال صد و نود و ششم هجری ۳۷۷۹ بگیریم. اين مرد (امین] خویش را به سان کنیزکی نادان گرفتار کرده است و با زنان رای میزند و آهنگی نمیکند مگربر پاية خواب و خیال. مین گساران و منیا گران در کنار اویند و همینها بدو نوید پیروزی میدهند و روزهایی را که در پیش دارد برای او میآرایند. شتاب تابودی به سوی او بیش از شتاب کومابه به سوی فرودینههای زمین است. به خدای سوگند میترسم ما هم با او نابود شویم و با مرگ او از میان رویم. تو شهسوار تازیان هستی و پدرت نیز از شهسواران بود و در این کار دشوار به تو پناه برده میشود و هم اینک این مرد [امین] به تو روی آورده و به تو دو امید بسته است: یکی راستی و درستی تو در فرمانبری و خیرخواهی و اندرزگویی؛ دوم گوهرینه بودن خاندان و دلاوری و رزمآرايي تو. اوازمن خواسته است تا نیازهای تو برآورم و دست تو را در آنچه بدان میگرایی گشاده دارم لیک میانهروی, بنیان هر خیرخواهی و کلید هرگونه حجستگی و همایونی است؛ پس نیازهایت برآور و به سوی دشمن رو بیاور که من امید میبرم خدای این گشایش بر تو ارزانی دارد و در پرتو تلاش تو در هم ریختگی این فرمانروایی سامان بخشد. گفتم: فرمان تو و سرور خداگرایان بنیوشم و بسبار کوشم تا به دشمن او و تو خروشم و جامةٌ سستی بر تن ايشان پوشم. لیک سرباز ستیز آیبن هرگز فریبکاری نکند و درکار خود کوتاهی و نارسایی ره ندهد. دستمايةٌ فرمانده: سپاه اوست و کار سپاه او بسته به آمادههاست . از تو می خواهم بفرمایی تا روزيانة یک سال سپاو من بپردازند و روزيانة یک سال هم همراه ایشان کنی و جنگآوران بینیاز و آزموده را جایگاهی ویژه دمی و نیروهای ناتوان از ستون رزمندگان برون کنی و هزار نفر از سپاه من سواره باشند و در شارسانها و آبادیهایی که گشودم باز خواستی در دارایی آن از من نشود و برای خرجکرد من پرسشی در کار نباشد. فضل بن ربیع گفت: بیشروی کردی و فزونی خواستی؛ باید با سرور خداگرایان گفت وگو کنم. او بر اسب خود و من بر اسب خود سوار شدیم و او پیش از من بر امین در آمد و برای من پروانةً درونشد گرفت. تنها دو سخن برزبان آوردم که امین خشم گرفت و فرمود تا مرا در بند کنند. ۱. آمادهها: تدارکات.
— পৃষ্ঠা ১৬ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।