رویدادهای سال صد و نود و ششم هجری (۸۱۱میلادی) کسیل سپاهیان به فرمان امین به سوی طاهر و بازگشت آیشان بیهیچ نبردی در این سال امین اسد بن یزید بن مَرْیّد و عمویش احمد بن مَرّید و عبداله بن خمّید بن قحطبه را برای ستیز با طاهر سوی حلوان گسیل داشت. مایه و پایة این لشگرکشی به سخن اسد این بود که چون عبدالرحمان کشته شدء فضل بن ربیع پیک در پی من فرستاد و مرا فرا خواند؛ من نیز به درگاه او رفتم. او نشسته بود و نامهای در دست داشت که میخواندش. دو چشم او سرخ شده بود و آتش خشمش شعله میکشید و میگفت: همچون ما کیان می خوابد و چونان گرگان بیدار میشود [یعنی امین)» به چیزی جز شکم نمیاندیشد. سرگرم بازی با سگ و شکار است. و در اندیشة آن نیست که اين فردهش از دست خواهد رفت؛ در دادن رای درنگ نمیکند. گساردن مب سر او راگرم داشته و جز به جام نمیپردازد و بازی را نمیرهاتد. روزگار در پی نابود کردن اوست و مأمون خود را برای سرنگونی او میآماید و نوک تير خود میساید و تیر مرگ فرو رونده را در دل خانة او پرتاب میکند. مرگ آهنگ او کرده است. مأمون مرگها را برای او بر پشت اسبان بسیجیده است و بر نوک نیزهها و لبهً شمشیرها بلا آويخته. او آنگاه گنت همگی خدا راییم و همگی بدو باز میگردیم | و به این سرودههای بعیث تمقّل کرد: ۱ بقره / ۱۵۶ انا ش و اا اليه راجعون.
— পৃষ্ঠা ১৪ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।