رویدادهای سال سوم هجری ۷« و خویشاوندی سوگند داه [و از دیگر سوء کونش برهنه بود] و من آزرم کشیدم که خونش بریزم. در دست پیامبر خدا(ص) شمشیری بود. او آواز داد: چه کسی این شمشیر میستا ند و حق آن بهپای میدارد؟ مردانی چند به سوی او روی [وردند که شمشیر به هيچکدام نداد تا ابوجَائه گام فسراپیش نپاد و گنت: ای پیامبر خدا» حق این شمشیر چیست؟ گفت: چندان پا آن دشمن دا بکوبی تا خون رو انسازی. گفت: من آنرا پر می گیرم. پیامبر ششیر به او داد. او مردی دلاور بود. وی را دستادی سرخ پود که چون آن را بر سر میبست, مدمان میدانستند که مردانه خواهد چنگید. او دستار سرخ بر سر بست و شمشیر برگرفت و با ناز و گستاخی به پیش همی خرامید. پیامبر خدا(ص) گفت: این» گونهای راه رفتن است که خدا آن را دشمن میدارد مگ در چنینجایی. او به هیچ دلاوری بر نمیخورد مگر که او را فرو کوفت. سرانجام به زنانی بر ستیغ کوه رسید که دفها هسساه داشتند و میزدند و میب خواندند و پایکوبی و دستافشانی میکردند. در میان ایشان زنی یعنی: ما دخترانی هستیم که شب در بر دلبر میکوبيم. بر بستر های نرم و گرانیمپا میخرامیم. اگر بهپیش تازید» شما را در آغوش کشیم و بستیها بکسترانیم. اگر پشت کنید. جدایی گزينيم چنان که شما دا دوست نداریم. هان بهپیش تسازید ای پسران عبسدالدار؛ بهپیش تازیسد ای نگپبانان و پشتوانان کس و کار؛ بتازید با شمشییهای جانشکار.
— পৃষ্ঠা ৫৭ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।