لیب الکامل فیالتاریخ با پس عسویمان تنبا بگذارید که از جنگت با شما رو برگردانيم زیرا نیاز به کشتار شما نداریم. انصاریانپاسخ درشت بهوی دادند. بتپیستان آماد کارزار کشتند. خالد بن ولید را بر بال راست سپاه خود گماشتند و عكُرمة بن ابیجبل دا بر بال چپ آن. پرچمشان در میان بنی عبدالدار بود. ابوسفیان رو به پرچمداران آورد و گفت: همانا پیکارگیان همواره روی به پرچمداران میکنند تا ایشان را از پای درآورند. یا پرچم را به ما دهید یا مردانه آن را پاس بدارید. گفتند: چون دیدار اقتد» بدانی که چهگونه پیکار آزماييم. او همین را میخواست. پیامبر خدا (ص) روی با مدینه گذاشت و کوهستان احد پشت مس خود بداشت و تیراندازان را که پنجاه تن بودند» بر دثبالهٌ سپاه کاشت و عبدالله بن جبیر برادر غوّات بن جبیر را به فرماندهی ایشان برکماشت. به وی گفت: با تیراندازی» سواران را از ما دور بدار که از پشت بر ما نتاز ند و در جای خود استوار باش چه جنگت به سود ما باشد یا به زیانمان. پیامبر خدا(ص) دو زره درپوشید و پرچم را به مُضَعَب بن غُمّیر بخشید و زبیربن عوام را فرماندهی سواران داد و مقداد دا همساه وی فرمود. حمزهپیشاپیشوی با سپاهیان اسلام روانه گشت. خالد و عکرمه فراز آمدند و زبیر و مقداد با ایشان به پایداری پیخاستند و بتپرستان را درهم شکستند. طلحة بن عشمان پرچمدار بتپرستان بیرون آمد و گفت: ای یاران محمد» شما گمان میبرید که خدا مارا با شمشیرهای شما به دوزخ میتازاند و شما را با شمشیر های ما به سوی بپشت روانه میسازد. آیا در میان شما کسی هست که شمشیر من او را به سوي بیشت روانه سازد یا شمشیر او مرا به دوزخ اندازه؟ علی ین ابیطالب (ع) به سوی او تاخت و با شمشیر بر او کوفت و پایش بینداخت. او فرو افتاد و کو نش برهته گشت. علی را به خداو ند و خویشاوندی سوگند داد که از خون وی بگنرد. علی او دا رها کرد. پیامپر خدا (ص) آواز داد «خدا بزرگت است». آنگاه به علی گفت: چرا کارش نساختی؟ گفت: مرا بهخداو ند
— পৃষ্ঠা ৫৬ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।