عبه الکامل فیالتاریخ مدیته بار بنپادند. چون پیامبر خدا (ص) گزارش ایشان بشنید و مسلمانان از این کار آگاه شدند» گفت: من گاوی در خواب دیدم و با آن شگون خوش زدم. در لبةً شمشیرم رخنهای دیدم و نیز در خواب دیدم که دستم را در زرهی استوار فرو بردم و آن دا چنین بگشادم که در مدینه بماتم (و جنگث را بسازم). اگر بخواهید» میتوانید در مدینه بسانید و ایشان را به اینجا کشانید. اگر ماندگار گردند, در بدترین ماندگاه پماتند و اگ بی ما درآیند» در اینجا با ایشان پیکار کنیم. اتدیشه عبدالله بن یی بن لول همراه انديش پیامبر خدا (ص) بود چه او بیرون رفتن از مدینه را خوش نمیداشت.. گسروهی از کسانی که دراینروز و در اینجنگث ساغ جانبازی نوشید ند.خوامان بیرون رفتن از مدینه برای پیکار با بتپرستان گشتند. قیشیان روزهای چپارشنبه و پنجشنبه و آدینه را ماندند. پیامبر خدا(ص) پس از آنکه نماز آدینه را بهجای آورد» بیرون رفت و دو سوی رزمنده دد روز شنبه نیمه شوال/ ۳۱ مه با همدگر کسارزار کردند. چون پیامبر خدا (ص) جام رزم پوشید و بیرون رفت» آنان که به سود بیرون رفتن به سوی قرشیان رای داده بسودند» پشیمان گشتند و گفتند: پیامبی خدا (ص) را ناچار به رفتن کردیم. اکتون از او خواهش میکنیم که وحی را بیوسد تا بر او فرود آید. پس بهنزد او آمدند و پوزش خواستند و گفتند: هرچه میخواهی؛ بکن. پیأمیر گفت: پیغمبر را نمیسزد که زره پوشد و آن دا از تن درآورد مگر پس از آنکه پیکار کرده باشد. پیامبی با هزار مرد جنگی بیرون رفت و عبدالله بن ام مکتوم دا به جانشینی خویش بر مدینه گماشت. چون به میان راه مدینه تا احد رسید. عبدالله بن ابی يك سوم از مردم دا بر گرداند. پيامیر گفت: از ايشان فرمان برد و در برابی من نافرمانی کرد. آنان که از وی پیروی کردند» میدمی دوروی و سستباور بودند. عبدالله بن حرام برادر بنیسلمه در پی ایشان روان گشت و خدا را همی فیایاد ايشان آورد که دست از یاری پیامیر خویش بندارنه و او را یکه نگذار ند.
— পৃষ্ঠা ৫৪ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।